Goed Nieuws reist ver.

Hoi Allemaal,

Goed nieuws uit Nieuw Zeeland, ik ben nog steeds helemaal heel; geen gips te bekennen! Dat is niet het enige goede nieuws maar daarover later meer. Laten we eerst maar even mijn sneeuwavonturen doornemen. Vorige week zondag was het eindelijk zover, ik had mijn eerste skiles ooit geboekt.

De trip omhoog met de bus was al een test van mijn zenuwen. Blijkbaar heb ik geen hoogtevrees maar is het omhooggaan op een berg toch wel enigszins beangstigend.. Het was nog de vraag hoe ik het naar beneden gaan zou vinden. Na het ophalen van alles kleding en spullen was ik er klaar voor en werd ik door Kel afgezet bij het meeting punt voor de les. Mijn beginnersgroep stond al klaar en voordat ik het wist stond ik op de latten. Ergens in mijn achterhoofd zat de herinnering aan een lesje snowboarden way back when en die herinnering was niet erg positief dus erg positief over mijn talent hiervoor was ik dan ook niet. Dat bleek totaal ongegrond te zijn, veel bewegingen kwamen namelijk heel erg overeen met schaats bewegingen.

Uiteindelijk ging het eigenlijk best heel goed en ik vond het zowaar leuk. Na de lunch had ik mijn tweede les en uiteindelijk gingen we zelfs verder dan de oefenweide en met de stoeltjeslift omhoog om een afdaling te doen. Het was super mooi weer en de laatste dag van de vakantie voor veel kiwi’s, zodoende was het echt super druk. Al die mensen werkten best op mijn zenuwen dus echt mijn skills verbeteren was best lastig maar alsnog ben ik best tevreden, ik ben ook niet een keer gevallen.

Zeker iets wat ik nog wel eens wil gaan doen. Ik weet niet of dat hier in Nieuw Zeeland gaat zijn aangezien het best een investering was maar je weet het nooit.

Maandag had Kel het leuke idee om te gaan fietsen. Heel veel zin had ik niet maar aangezien het Kelly’s laatste dag was, besloot ik zin te maken. Oorspronkelijk was het plan om richting Lake Hāwea te fietsen maar toen we de eerste zeven kilometer achter de rug hadden, was de aanlokkelijkheid van dat idee enorm afgezwakt. We besloten weer terug richting Wanaka te gaan via een andere route. Na een korte pauze bij Puzzling world verder richting Wanaka waar we blij waren de fietsen weer af te kunnen geven.

De volgende dag heerlijk rustig aan gedaan, even de winkeltjes van Wanaka doorgesnuffeld en nog eens naar de Wanaka boom gelopen. Een prachtige dag en ook de laatste dag van Kel in Wanaka.

De volgende dag was het tijd om serieus te worden en werk te zoeken. De ochtend was gereserveerd voor het verzamelen van vacatures en de middag voor het solliciteren. Uiteindelijk 5 sollicitaties verzonden, best een goed begin. De volgende dag was ik een stuk minder actief maar een dag later maakte dat al niet meer uit. Ik had namelijk twee reacties.

Nog weer een dag later had ik zowaar twee banen. Dat noemen we nog eens snel resultaat! Inmiddels heb ik een keuze gemaakt voor een van de twee en ben ik al onderweg naar mijn bestemming. Ik ga werken in een hotel in deels huishouding en deels receptie. De locatie; Hanmer Springs. Inmiddels heb ik waarschijnlijk ook al de mogelijkheid voor een kamer in Hanmer Springs dus qua organisatie loopt het allemaal soepeltjes. Hopelijk komt het allemaal goed en ben ik over een weekje helemaal gesetteld in Hanmer Springs. Geen hostel leven meer!

Eerst ben ik echter nog even een laatste tripje aan het maken. Aangezien ik nog niet in Dunedin was geweest, heb ik mijn route terug omhoog iets aangepast zodat ik daar een stop maak. Nog even van de vrijheid genieten voordat ik aan het werk moet. Vandaag ben ik vanuit Wanaka met de bus naar Cromwell gegaan. Een stop die ik niet kon vermijden aangezien de bus naar Dunedin alleen in de ochtend gaat. Geen vervelende stop, ik ben na aankomst richting het oude stadsgedeelte gelopen en heb daar van het uitzicht genoten.

This slideshow requires JavaScript.

Morgenochtend heb ik een vroege bus richting Dunedin, daar heb ik een volle dag voordat ik de dag daarop richting Christchurch vertrek. Op donderdag ben ik dan uiteindelijk in Hanmer Springs. Dan begint het volgende avontuur.

Manon

Advertisements

Zeehonden en Sneeuwtoppen

Hoi Allemaal,

Bergen vol sneeuw en drie dagen reizen waren mijn welkom tot het zuiden van het zuider eiland. Voor hoog bezoek vanuit Australië ben ik wederom afgereisd naar Wanaka.

Kelly, een goede vriendin uit Nederland is namelijk op bezoek hier in Nieuw Zeeland voor een weekje vakantie. Genoeg reden om mijn vakantie nog wat langer door te trekken en weer naar Wanaka te reizen.

Ze komt voornamelijk voor de besneeuwde bergtoppen en zodoende ga ik voor morgen even een lesje skiën voor mijzelf regelen. Hopelijk heb ik volgende week geen gips nieuws! Anyways, dat is allemaal toekomst praat en ik heb nog niet alle foto’s van Kaikoura met jullie gedeeld. Hoewel dit maar een klein plaatsje is, geven het strand en de bergen elke dag weer een nieuw uitzicht.

This slideshow requires JavaScript.

Naast de dagelijkse strandwandeling en het werken voor accommodatie heb ik niet heel veel gezien en gedaan vorige week. De enige echte activiteit was in het weekend. Ik had op zaterdag een dag vrij van het Wwooffen en zodoende besloot ik de Kaikoura Peninsula Walkway te lopen. Een wandeling van 3 uur met als hoogtepunt de zeehondenkolonie op het puntje van de schiereiland. Na dagen vol bewolkte hemel en weinig zon was het eindelijk weer stralend en vertrok ik omstreeks 11 uur vanuit het hostel.

De wandeling was uiteindelijk zeker langer dan de drie uur die was aangegeven, ik denk ook doordat ik zoveel stopte voor foto’s maar uiteindelijk was het voor mij eerder 5 uur. Ach het was het zeker waard. Van zeehonden die dichterbij waren dan ik had verwacht, tot een stukje door de weide met koeien.

Op maandag vertrok ik richting Christchurch, na een kort nachtje had ik de volgende dag al weer vroeg de bus naar Queenstown te pakken. De busrit was zoals allen daarvoor, lang en prima te doen. Hoogtepunt was de lunchstop bij Lake Tekapo; wat een prachtige plek!

In Queenstown was het ook enkel maar de nacht doorbrengen en de volgende ochtend weer door naar Wanaka. De vakantie kon beginnen! Inmiddels zijn we al enkele dagen verder en we hebben ons goed vermaakt; bijkletsen tot de max, koekjes bakken, films kijken, wandelen en plannen maken voor de sneeuwactie.

De vakantie is nog niet over dus ik ga nog even genieten hier in Wanaka.

XManon

Immer in Beweging

Hoi Allemaal,

Veel liefde vanuit Kaikoura! Als je op de kaart kijkt dan lijkt het alsof ik in twee weken tijd niet heel ver ben gekomen maar het tegenovergestelde is waar. Na mijn ijsavonturen in Franz Josef en Fox Glacier ben ik namelijk eerst verder naar beneden getrokken richting Wanaka, Queenstown, Te Anau en vanaf Te Anau ben ik weer omhoog gegaan richting Christchurch en vervolgens Kaikoura.

Wanaka was prachtig echt prachtig; een stadje aan een glashelder meer omringt door imposante bergen. Bij aankomst in het hostel kwam ik weer een bekende tegen, Johannes die ik had ontmoet in Auckland dus ik had gelijk mensen om mee te kletsen.

Al gauw was het plan er om de volgende dag naar Roy’s Peak te hiken. Samen met een Duits meisje (Lena) en nog twee Britse Jongens (Greg en Dan). Greg had een auto dus dat was lekker makkelijk vertrekken richting het begin van de wandeling.

Zoals altijd met dit soort dingen had ik enigszins onderschat dat we een berg op moesten. De tienduizend lagen die ik al aan had ter voorbereiding op de kou van de top gingen dan ook al snel uit. Na tien minuten was ik al enigszins buiten adem, waren we al heel wat meters gestegen en kwam de realisatie dat deze hike alleen maar bergopwaarts ging. Poeh! Het uitzicht was al prachtig en dat sleepte me er redelijk doorheen, als was ik elke keer wel de laatste van de groep.

Op een gegeven moment hadden we even pauze en gingen de lagen langzamerhand weer aan. Het volgende stuk werd het niet veel makkelijker en op een gegeven moment was ik er wel klaar mee. Ik had mijn medehikers al tijden niet gezien en de mist rolde langzaam in dus van uitzicht was weinig meer te zien. Toen ik een Kroatisch stel tegenkwam, hield ik even pauze met hun en toen ze besloten terug te gaan, had ik niet veel overtuigen nodig. Ik had Google Maps gecheckt en zag dat ik nog een uur te gaan had, een uur omhoog klimmen op een pad wat langzamerhand steeds modderiger en winterser werd door de sneeuw. Hoewel ik het wel heel jammer vond om de top niet gehaald te hebben, was het de klim gewoon niet waard voor mij.

Op mijn weg terug naar benden, kwam ik gelukkig nog mensen tegen die op weg naar boven waren. Kon ik mooi hun laten doorgeven aan mijn groepje dat ik niet meer omhoog aan het gaan was. Aangezien omlaag gaan niet heel veel makkelijker was dan omhoog, door de modder was wederom vrij langzaam. Zodoende liep ik op een gegeven moment weer samen met Greg en Dan, die zo snel liepen dat ze mij inhaalde op de terugweg van de top. Dat scheelde weer, hoefde ik ook geen rit terug te regelen. De rest van mijn tijd in Wanaka heb ik de bergen maar gelaten voor wat ze waren en heb ik voornamelijk rond het meer gewandeld.

This slideshow requires JavaScript.

Na vier dagen was het tijd om verder te gaan en ging ik met de bus richting Queenstown. Daar had ik maar een volle dag om echt Queenstown te zien en dat bleek uiteindelijk niet eens zo erg. Queenstown is namelijk de bestemming voor wintersporters, adrenaline zoekers en feestbeesten. Categorieën waar ik niet echt tot behoor. Ik was van plan om met de Gondola omhoog te gaan om van het uitzicht te genieten maar helaas bood de bewolkte hemel niet echt een aanlokkelijk zicht en zodoende besloot ik maar de stad rond te wandelen.

This slideshow requires JavaScript.

‘s Middags verveelde ik mij enigszins en ik bleek niet de enige, via Facebook kwam ik in gesprek met een Duits meisje (Marie) dat ook op zoek was naar iets te doen en we besloten elkaar te ontmoeten voor een drankje. Het is altijd leuk om nieuwe mensen te ontmoeten en verhalen te horen van hun reis en ervaringen. Na een drankje en een bezoekje aan de Cookie Time cookie bar namen we weer afscheid en was de dag al weer om.

De volgende dag was het weer vroeg opstaan om de bus van 07.05 te halen richting Te Anau. Gelukkig was het maar twee uurtjes en had ik al met het hostel gecheckt dat ik daar terecht kon in de ochtend. Grappig genoeg kwam ik daar Johannes en Lena weer tegen. Te Anau was echt heerlijk, een hostel met goede wifi, prachtige natuur om de hoek en een tv kamer met heel veel films om uit te kiezen. Had ik eindelijk de mogelijkheid om alle Lord of The Rings films te zien.

Op vrijdag ging ik met een tour richting Milford Sound. Geboekt via bookme.co.nz met korting was ik best blij, totdat ik de weersvoorspelling zag voor die dag. Regen, regen, regen. Helaas kwam de voorspelling uit en het was de hele dag miezerig en triest weer. Ze zeggen dat Milford Sound mooi is in elke weersomstandigheden, echter moet ik hierbij wel even noteren dat je toch wel een stuk minder ziet met regen en mist. Ach een grijze Milford Sound is alsnog prachtig en er waren mega veel extra watervallen door de regen.

Fiordland National Park

Na Te Anau was het plan om naar het zuidelijkste puntje te gaan van Nieuw Zeeland; Bluff en Steward Island maar het weer zag er niet erg aanlokkelijk uit en accommodatie en vervoer was niet makkelijk te regelen dus zodoende besloot ik mijn plannen maar om te gooien en te gaan naar de plek waar ik sowieso nog heel graag heen wilde; Kaikoura.

Vanaf Te Anau was het te ver om in een dag te reizen dus eerst maar naar Christchurch. Een dag reizen (11 uur) later was ik daar. Hoewel de meeste mensen Christchurch afraden had ik alsnog maar een dagje extra ingepland om toch de stad even rond te gaan. Na de aardbeving van 2011 is deze stad is dit een stad in heropbouw. Hoewel het al enkele jaren terug is, kun je het verwoestende resultaat nog steeds overal zien. Langzamerhand is er weer een stadshart tot leven aan het komen met nieuwe gebouwen en creatieve oplossingen. Maar het is ook nog echt een grote bouwplaats.

This slideshow requires JavaScript.

Aangezien ik geen ontbijt meer had, besloot ik een café op te zoeken om daar te ontbijten en dat was een heel goede beslissing. Toast met avocado, gepocheerde eieren, zalm en mango chutney, wat wil een mens nog meer. De volgende goede beslissing was het kopen van een tramkaartje. Lekker toeristisch maar ideaal aangezien deze rond het centrum gaat, met een trambestuurder die uitleg geeft over de stad. Ik kon op en afstappen wanneer ik wilde aangezien het een dagticket was en dat was ideaal. Heel veel must-sees zijn er niet in Christchurch maar door de tram heb ik mij prima vermaakt die dag.

De volgende dag wederom de bus om 7 uur om richting Kaikoura te gaan. Kaikoura is de plek voor zeeleven; met de mogelijk tot het zien van verschillende soorten walvissen, Orka’s, dolfijnen, zeehonden en Albatrossen. Die dag gelijk op walvissen-tour geweest en zowaar drie potvissen gezien. Ik had een Nederlandse kamergenote (Sanne) die dezelfde tour had geboekt dus had ook nog eens goed gezelschap. Naast de potvissen ook enkele albatrossen, dolfijnen en zeehonden gezien maar die waren allemaal te ver om te fotograferen dus helaas daar geen foto’s van.

Inmiddels zijn we al weer enkele daagjes verder en ben ik nog steeds in Kaikoura. Ik ben een beetje verkouden en heb niet echt een plan nog waar nu verder heen dus heb mijzelf vermaakt met een Mexicaanse soap opera (goed voor mijn Spaans) en wandelingen op het strand. Ik moet nog even bedenken wat de volgende stap gaat worden maar voor nu heb ik ieder geval geregeld om in dit hostel een weekje te werken voor accommodatie.

XManon

Reflecties en Helikopter avonturen

Hoi Allemaal,

Na de laatste update heb ik nog twee daagjes in Motueka genoten van de zon en het feit dat Abel Tasman om de hoek was. Met Sam op woensdag nog eens naar Abel Tasman gegaan om nog meer te verkennen. Het was net zo prachtig als de keer daarvoor.

Op donderdag ben ik weer richting Nelson gegaan met de gedachte dat ik daar mogelijk werk ging vinden. Na drie dagen was dat idee al weer oud en was ik op weg naar Franz Josef om eerst toch nog wat meer te zien van het Zuider-eiland.

Na vele kilometers en uren in de bus ben ik vandaag in Wanaka aangekomen vanuit Fox Glacier. De buschauffeur besloot vanochtend om ook nog even een stop te maken bij de gletsjer van Fox Glacier. Was ik blij mee aangezien ik die nog niet had gezien. Deze stond niet op mijn lijstje om te zien omdat ik de dagen daarvoor in Franz Josef de gletsjer al had bewonderd en beklommen.

Dat lees je goed ik heb op de gletsjer gestaan, en dat niet alleen ik ben ook nog eens per helikopter ernaar toe gevlogen. De eerste dag in Franz Josef had ik mij ‘ s ochtends bij een groepje jongens (Sen, Ben en Tom) aangesloten om de gletsjer van dichterbij de gaan bewonderen. Een van hen had een auto en zodoende hadden we mooi een lift. De wandeling naar de gletsjer was maar ongeveer 40 minuten en toen ik eenmaal de gletsjer in het oog kreeg was ik daar toch ook wel even van onder de indruk.

Het is gewoon zo gek om te bedenken dat ik enkele maanden terug tot mijn enkels in het zand stond met niets dan zandduinen om mij heen (Te Paki Zand Duinen) en nu een echte gletsjer aan het aanschouwen was. En dat in hetzelfde land (alleen een ander eiland). We konden niet direct tot de gletsjer lopen omdat dat gebied is afgesloten maar alsnog was het uitzicht erop heel goed.

De volgende dag werd het nog beter, ik had voor mijzelf een helihike geboekt. Best een dure activiteit maar ach je hebt het geld om het uit te geven. Waaraan beter dan een helikopter vlucht een gletsjer op en vervolgens een twee uur durende hike op het ijs.

De hike op het ijs was ook super cool (in beide definities van het woord). Met klimijzers (crampons) onder de sneeuwboots en een skistok was ik wel enigszins stabiel maar alsnog was het best een uitdaging om te komen waar je heen wilde. Gelukkig hadden we twee gidsen die waar nodig een traptrede uithakte en helpende hand boden. Zie de foto’s voor een beeld van de omgeving en ervaring.

This slideshow requires JavaScript.

Na een gletsjer beklimming verwacht je dat het uitzicht niet veel beter kan worden maar gisteren heb ik ook heel wat mooie plaatjes kunnen schieten in Fox Glacier. Ik had expres een nacht in Fox Glacier geboekt om het reflectie-meer een bezoek te kunnen brengen. Hoewel het best een flinke wandeling was (6km heen en 6km terug… Plus 4 kilometer het meer rond was het de wandeling zeker waard. Prachtig uitzicht en een hoop reflectie;)

This slideshow requires JavaScript.

De aankomende dagen ga ik Wanaka verkennen, ben benieuwd of dat ik de prachtige uitzichten kan evenaren. We gaan het zien. 😉

XManon