Thuis is waar de kaars brandt.

Hoi Allemaal,

Vanuit mijn nieuwe thuis; Hanmer Springs een vrolijke groet! Voor de komende 3 maanden verblijf ik in dit pittoreske stadje met slechts 800 bewoners. Inmiddels ben ik al een week aan het werk en verhuisd naar een eigen kamer in een gedeeld huis. Ik heb al een kaars gekocht dus dat is een teken dat ik toch echt hier woon.

Voordat ik jullie de online tour geef van mijn nieuwe thuis, eerst nog even een blik op mijn tijd in Dunedin. Na Cromwell was dit de volgende stap en dit bleek niet vervelend te zijn. Het weer was niet al te vrolijk maar alsnog was het een prima stad om te bezoeken. De eerste dag, of middag moet ik zeggen aangezien ik pas om 1 uur in Dunedin was, ben ik gelijk de stad in gelopen en lekker rondgesnuffeld.

De volgende dag ging ik wederom de stad in met een boodschappen lijstje, praktische voorbereidingen voor mijn toekomstige tijd in Hanmer Springs. Na de lunch in het hostel ging ik op zoek naar het treinstation van Dunedin, ik had gelezen dat deze erg fotogeniek was en aangezien ik verder niet veel had gepland qua sight seeing was dit een must op de To-do-lijst. Nog een must was een stop bij de Cadbury fabriek. Er is de mogelijkheid om een tour te doen maar ik besloot het simpel te houden en slechts te stoppen voor een portie chocolademelk.

This slideshow requires JavaScript.

De volgende dag ging ik al weer vroeg naar Christchurch. Ik moest er overnachten aangezien ik aankwam nadat de shuttle naar Hanmer Springs al weg was. De volgende dag de shuttle gepakt en rustig gesetteld in het hostel. Ik was expres een dag eerder in Hanmer en zodoende kon ik de volgende dag het stadje op mijn gemakje verkennen. Het is niet zo heel groot dus dat duurde niet heel lang. Dat was maar goed ook want in de middag had ik af gesproken om een mogelijke kamer te gaan bekijken. De bezichtiging was een succes en ik kon de volgende dag voor mijn werk begon mijn spullen droppen in mijn nieuwe onderkomen.

Inmiddels zijn we al weer ruim een week verder en ben ik redelijk gesetteld. De baan blijkt in de praktijk voornamelijk schoonmaken en de was doen maar dat is prima werk om te doen. Er is geen tijd om je te vervelen en de dag vliegt voorbij.

Mijn nieuwe kamer is heel fijn. Het hebben van een privé kamer is zo’n luxe na mijn hostelavonturen van de afgelopen maanden. Het huis zelf is qua locatie ook ideaal, binnen 5 minuten ben ik op het werk en als buren hebben we de bibliotheek. Heel sociaal is het huis niet aangezien de helft van mijn huisgenoten in de avond werken en de ik zodoende maar twee echt zie, maar voor nu is het een prima huis om in te wonen. Hieronder nog enkele foto’s van de omgeving hier. Met tien minuten lopen sta je in het bos en als je even doorstapt ben je binnen 40 minuutjes op een berg met uitzicht.

Hoewel de mogelijkheid er zeker is in de omgeving meer te doen, is het niet hebben van een auto wel enigszins limiterend. Dat is niet heel erg hoor, geeft me meer tijd voor mijn creatieve bezigheden en ik wil toch ook sparen gedurende mijn tijd hier. Aangezien ik niet heel veel activiteiten ga ondernemen, verwacht ik dat het qua blogs wat rustiger gaat worden de aankomende maanden.

Zodra er iets te melden is dan horen jullie het.

XManon

Goed Nieuws reist ver.

Hoi Allemaal,

Goed nieuws uit Nieuw Zeeland, ik ben nog steeds helemaal heel; geen gips te bekennen! Dat is niet het enige goede nieuws maar daarover later meer. Laten we eerst maar even mijn sneeuwavonturen doornemen. Vorige week zondag was het eindelijk zover, ik had mijn eerste skiles ooit geboekt.

De trip omhoog met de bus was al een test van mijn zenuwen. Blijkbaar heb ik geen hoogtevrees maar is het omhooggaan op een berg toch wel enigszins beangstigend.. Het was nog de vraag hoe ik het naar beneden gaan zou vinden. Na het ophalen van alles kleding en spullen was ik er klaar voor en werd ik door Kel afgezet bij het meeting punt voor de les. Mijn beginnersgroep stond al klaar en voordat ik het wist stond ik op de latten. Ergens in mijn achterhoofd zat de herinnering aan een lesje snowboarden way back when en die herinnering was niet erg positief dus erg positief over mijn talent hiervoor was ik dan ook niet. Dat bleek totaal ongegrond te zijn, veel bewegingen kwamen namelijk heel erg overeen met schaats bewegingen.

Uiteindelijk ging het eigenlijk best heel goed en ik vond het zowaar leuk. Na de lunch had ik mijn tweede les en uiteindelijk gingen we zelfs verder dan de oefenweide en met de stoeltjeslift omhoog om een afdaling te doen. Het was super mooi weer en de laatste dag van de vakantie voor veel kiwi’s, zodoende was het echt super druk. Al die mensen werkten best op mijn zenuwen dus echt mijn skills verbeteren was best lastig maar alsnog ben ik best tevreden, ik ben ook niet een keer gevallen.

Zeker iets wat ik nog wel eens wil gaan doen. Ik weet niet of dat hier in Nieuw Zeeland gaat zijn aangezien het best een investering was maar je weet het nooit.

Maandag had Kel het leuke idee om te gaan fietsen. Heel veel zin had ik niet maar aangezien het Kelly’s laatste dag was, besloot ik zin te maken. Oorspronkelijk was het plan om richting Lake Hāwea te fietsen maar toen we de eerste zeven kilometer achter de rug hadden, was de aanlokkelijkheid van dat idee enorm afgezwakt. We besloten weer terug richting Wanaka te gaan via een andere route. Na een korte pauze bij Puzzling world verder richting Wanaka waar we blij waren de fietsen weer af te kunnen geven.

De volgende dag heerlijk rustig aan gedaan, even de winkeltjes van Wanaka doorgesnuffeld en nog eens naar de Wanaka boom gelopen. Een prachtige dag en ook de laatste dag van Kel in Wanaka.

De volgende dag was het tijd om serieus te worden en werk te zoeken. De ochtend was gereserveerd voor het verzamelen van vacatures en de middag voor het solliciteren. Uiteindelijk 5 sollicitaties verzonden, best een goed begin. De volgende dag was ik een stuk minder actief maar een dag later maakte dat al niet meer uit. Ik had namelijk twee reacties.

Nog weer een dag later had ik zowaar twee banen. Dat noemen we nog eens snel resultaat! Inmiddels heb ik een keuze gemaakt voor een van de twee en ben ik al onderweg naar mijn bestemming. Ik ga werken in een hotel in deels huishouding en deels receptie. De locatie; Hanmer Springs. Inmiddels heb ik waarschijnlijk ook al de mogelijkheid voor een kamer in Hanmer Springs dus qua organisatie loopt het allemaal soepeltjes. Hopelijk komt het allemaal goed en ben ik over een weekje helemaal gesetteld in Hanmer Springs. Geen hostel leven meer!

Eerst ben ik echter nog even een laatste tripje aan het maken. Aangezien ik nog niet in Dunedin was geweest, heb ik mijn route terug omhoog iets aangepast zodat ik daar een stop maak. Nog even van de vrijheid genieten voordat ik aan het werk moet. Vandaag ben ik vanuit Wanaka met de bus naar Cromwell gegaan. Een stop die ik niet kon vermijden aangezien de bus naar Dunedin alleen in de ochtend gaat. Geen vervelende stop, ik ben na aankomst richting het oude stadsgedeelte gelopen en heb daar van het uitzicht genoten.

This slideshow requires JavaScript.

Morgenochtend heb ik een vroege bus richting Dunedin, daar heb ik een volle dag voordat ik de dag daarop richting Christchurch vertrek. Op donderdag ben ik dan uiteindelijk in Hanmer Springs. Dan begint het volgende avontuur.

Manon

Zeehonden en Sneeuwtoppen

Hoi Allemaal,

Bergen vol sneeuw en drie dagen reizen waren mijn welkom tot het zuiden van het zuider eiland. Voor hoog bezoek vanuit Australië ben ik wederom afgereisd naar Wanaka.

Kelly, een goede vriendin uit Nederland is namelijk op bezoek hier in Nieuw Zeeland voor een weekje vakantie. Genoeg reden om mijn vakantie nog wat langer door te trekken en weer naar Wanaka te reizen.

Ze komt voornamelijk voor de besneeuwde bergtoppen en zodoende ga ik voor morgen even een lesje skiën voor mijzelf regelen. Hopelijk heb ik volgende week geen gips nieuws! Anyways, dat is allemaal toekomst praat en ik heb nog niet alle foto’s van Kaikoura met jullie gedeeld. Hoewel dit maar een klein plaatsje is, geven het strand en de bergen elke dag weer een nieuw uitzicht.

This slideshow requires JavaScript.

Naast de dagelijkse strandwandeling en het werken voor accommodatie heb ik niet heel veel gezien en gedaan vorige week. De enige echte activiteit was in het weekend. Ik had op zaterdag een dag vrij van het Wwooffen en zodoende besloot ik de Kaikoura Peninsula Walkway te lopen. Een wandeling van 3 uur met als hoogtepunt de zeehondenkolonie op het puntje van de schiereiland. Na dagen vol bewolkte hemel en weinig zon was het eindelijk weer stralend en vertrok ik omstreeks 11 uur vanuit het hostel.

De wandeling was uiteindelijk zeker langer dan de drie uur die was aangegeven, ik denk ook doordat ik zoveel stopte voor foto’s maar uiteindelijk was het voor mij eerder 5 uur. Ach het was het zeker waard. Van zeehonden die dichterbij waren dan ik had verwacht, tot een stukje door de weide met koeien.

Op maandag vertrok ik richting Christchurch, na een kort nachtje had ik de volgende dag al weer vroeg de bus naar Queenstown te pakken. De busrit was zoals allen daarvoor, lang en prima te doen. Hoogtepunt was de lunchstop bij Lake Tekapo; wat een prachtige plek!

In Queenstown was het ook enkel maar de nacht doorbrengen en de volgende ochtend weer door naar Wanaka. De vakantie kon beginnen! Inmiddels zijn we al enkele dagen verder en we hebben ons goed vermaakt; bijkletsen tot de max, koekjes bakken, films kijken, wandelen en plannen maken voor de sneeuwactie.

De vakantie is nog niet over dus ik ga nog even genieten hier in Wanaka.

XManon

Immer in Beweging

Hoi Allemaal,

Veel liefde vanuit Kaikoura! Als je op de kaart kijkt dan lijkt het alsof ik in twee weken tijd niet heel ver ben gekomen maar het tegenovergestelde is waar. Na mijn ijsavonturen in Franz Josef en Fox Glacier ben ik namelijk eerst verder naar beneden getrokken richting Wanaka, Queenstown, Te Anau en vanaf Te Anau ben ik weer omhoog gegaan richting Christchurch en vervolgens Kaikoura.

Wanaka was prachtig echt prachtig; een stadje aan een glashelder meer omringt door imposante bergen. Bij aankomst in het hostel kwam ik weer een bekende tegen, Johannes die ik had ontmoet in Auckland dus ik had gelijk mensen om mee te kletsen.

Al gauw was het plan er om de volgende dag naar Roy’s Peak te hiken. Samen met een Duits meisje (Lena) en nog twee Britse Jongens (Greg en Dan). Greg had een auto dus dat was lekker makkelijk vertrekken richting het begin van de wandeling.

Zoals altijd met dit soort dingen had ik enigszins onderschat dat we een berg op moesten. De tienduizend lagen die ik al aan had ter voorbereiding op de kou van de top gingen dan ook al snel uit. Na tien minuten was ik al enigszins buiten adem, waren we al heel wat meters gestegen en kwam de realisatie dat deze hike alleen maar bergopwaarts ging. Poeh! Het uitzicht was al prachtig en dat sleepte me er redelijk doorheen, als was ik elke keer wel de laatste van de groep.

Op een gegeven moment hadden we even pauze en gingen de lagen langzamerhand weer aan. Het volgende stuk werd het niet veel makkelijker en op een gegeven moment was ik er wel klaar mee. Ik had mijn medehikers al tijden niet gezien en de mist rolde langzaam in dus van uitzicht was weinig meer te zien. Toen ik een Kroatisch stel tegenkwam, hield ik even pauze met hun en toen ze besloten terug te gaan, had ik niet veel overtuigen nodig. Ik had Google Maps gecheckt en zag dat ik nog een uur te gaan had, een uur omhoog klimmen op een pad wat langzamerhand steeds modderiger en winterser werd door de sneeuw. Hoewel ik het wel heel jammer vond om de top niet gehaald te hebben, was het de klim gewoon niet waard voor mij.

Op mijn weg terug naar benden, kwam ik gelukkig nog mensen tegen die op weg naar boven waren. Kon ik mooi hun laten doorgeven aan mijn groepje dat ik niet meer omhoog aan het gaan was. Aangezien omlaag gaan niet heel veel makkelijker was dan omhoog, door de modder was wederom vrij langzaam. Zodoende liep ik op een gegeven moment weer samen met Greg en Dan, die zo snel liepen dat ze mij inhaalde op de terugweg van de top. Dat scheelde weer, hoefde ik ook geen rit terug te regelen. De rest van mijn tijd in Wanaka heb ik de bergen maar gelaten voor wat ze waren en heb ik voornamelijk rond het meer gewandeld.

This slideshow requires JavaScript.

Na vier dagen was het tijd om verder te gaan en ging ik met de bus richting Queenstown. Daar had ik maar een volle dag om echt Queenstown te zien en dat bleek uiteindelijk niet eens zo erg. Queenstown is namelijk de bestemming voor wintersporters, adrenaline zoekers en feestbeesten. Categorieën waar ik niet echt tot behoor. Ik was van plan om met de Gondola omhoog te gaan om van het uitzicht te genieten maar helaas bood de bewolkte hemel niet echt een aanlokkelijk zicht en zodoende besloot ik maar de stad rond te wandelen.

This slideshow requires JavaScript.

‘s Middags verveelde ik mij enigszins en ik bleek niet de enige, via Facebook kwam ik in gesprek met een Duits meisje (Marie) dat ook op zoek was naar iets te doen en we besloten elkaar te ontmoeten voor een drankje. Het is altijd leuk om nieuwe mensen te ontmoeten en verhalen te horen van hun reis en ervaringen. Na een drankje en een bezoekje aan de Cookie Time cookie bar namen we weer afscheid en was de dag al weer om.

De volgende dag was het weer vroeg opstaan om de bus van 07.05 te halen richting Te Anau. Gelukkig was het maar twee uurtjes en had ik al met het hostel gecheckt dat ik daar terecht kon in de ochtend. Grappig genoeg kwam ik daar Johannes en Lena weer tegen. Te Anau was echt heerlijk, een hostel met goede wifi, prachtige natuur om de hoek en een tv kamer met heel veel films om uit te kiezen. Had ik eindelijk de mogelijkheid om alle Lord of The Rings films te zien.

Op vrijdag ging ik met een tour richting Milford Sound. Geboekt via bookme.co.nz met korting was ik best blij, totdat ik de weersvoorspelling zag voor die dag. Regen, regen, regen. Helaas kwam de voorspelling uit en het was de hele dag miezerig en triest weer. Ze zeggen dat Milford Sound mooi is in elke weersomstandigheden, echter moet ik hierbij wel even noteren dat je toch wel een stuk minder ziet met regen en mist. Ach een grijze Milford Sound is alsnog prachtig en er waren mega veel extra watervallen door de regen.

Fiordland National Park

Na Te Anau was het plan om naar het zuidelijkste puntje te gaan van Nieuw Zeeland; Bluff en Steward Island maar het weer zag er niet erg aanlokkelijk uit en accommodatie en vervoer was niet makkelijk te regelen dus zodoende besloot ik mijn plannen maar om te gooien en te gaan naar de plek waar ik sowieso nog heel graag heen wilde; Kaikoura.

Vanaf Te Anau was het te ver om in een dag te reizen dus eerst maar naar Christchurch. Een dag reizen (11 uur) later was ik daar. Hoewel de meeste mensen Christchurch afraden had ik alsnog maar een dagje extra ingepland om toch de stad even rond te gaan. Na de aardbeving van 2011 is deze stad is dit een stad in heropbouw. Hoewel het al enkele jaren terug is, kun je het verwoestende resultaat nog steeds overal zien. Langzamerhand is er weer een stadshart tot leven aan het komen met nieuwe gebouwen en creatieve oplossingen. Maar het is ook nog echt een grote bouwplaats.

This slideshow requires JavaScript.

Aangezien ik geen ontbijt meer had, besloot ik een café op te zoeken om daar te ontbijten en dat was een heel goede beslissing. Toast met avocado, gepocheerde eieren, zalm en mango chutney, wat wil een mens nog meer. De volgende goede beslissing was het kopen van een tramkaartje. Lekker toeristisch maar ideaal aangezien deze rond het centrum gaat, met een trambestuurder die uitleg geeft over de stad. Ik kon op en afstappen wanneer ik wilde aangezien het een dagticket was en dat was ideaal. Heel veel must-sees zijn er niet in Christchurch maar door de tram heb ik mij prima vermaakt die dag.

De volgende dag wederom de bus om 7 uur om richting Kaikoura te gaan. Kaikoura is de plek voor zeeleven; met de mogelijk tot het zien van verschillende soorten walvissen, Orka’s, dolfijnen, zeehonden en Albatrossen. Die dag gelijk op walvissen-tour geweest en zowaar drie potvissen gezien. Ik had een Nederlandse kamergenote (Sanne) die dezelfde tour had geboekt dus had ook nog eens goed gezelschap. Naast de potvissen ook enkele albatrossen, dolfijnen en zeehonden gezien maar die waren allemaal te ver om te fotograferen dus helaas daar geen foto’s van.

Inmiddels zijn we al weer enkele daagjes verder en ben ik nog steeds in Kaikoura. Ik ben een beetje verkouden en heb niet echt een plan nog waar nu verder heen dus heb mijzelf vermaakt met een Mexicaanse soap opera (goed voor mijn Spaans) en wandelingen op het strand. Ik moet nog even bedenken wat de volgende stap gaat worden maar voor nu heb ik ieder geval geregeld om in dit hostel een weekje te werken voor accommodatie.

XManon

Reflecties en Helikopter avonturen

Hoi Allemaal,

Na de laatste update heb ik nog twee daagjes in Motueka genoten van de zon en het feit dat Abel Tasman om de hoek was. Met Sam op woensdag nog eens naar Abel Tasman gegaan om nog meer te verkennen. Het was net zo prachtig als de keer daarvoor.

Op donderdag ben ik weer richting Nelson gegaan met de gedachte dat ik daar mogelijk werk ging vinden. Na drie dagen was dat idee al weer oud en was ik op weg naar Franz Josef om eerst toch nog wat meer te zien van het Zuider-eiland.

Na vele kilometers en uren in de bus ben ik vandaag in Wanaka aangekomen vanuit Fox Glacier. De buschauffeur besloot vanochtend om ook nog even een stop te maken bij de gletsjer van Fox Glacier. Was ik blij mee aangezien ik die nog niet had gezien. Deze stond niet op mijn lijstje om te zien omdat ik de dagen daarvoor in Franz Josef de gletsjer al had bewonderd en beklommen.

Dat lees je goed ik heb op de gletsjer gestaan, en dat niet alleen ik ben ook nog eens per helikopter ernaar toe gevlogen. De eerste dag in Franz Josef had ik mij ‘ s ochtends bij een groepje jongens (Sen, Ben en Tom) aangesloten om de gletsjer van dichterbij de gaan bewonderen. Een van hen had een auto en zodoende hadden we mooi een lift. De wandeling naar de gletsjer was maar ongeveer 40 minuten en toen ik eenmaal de gletsjer in het oog kreeg was ik daar toch ook wel even van onder de indruk.

Het is gewoon zo gek om te bedenken dat ik enkele maanden terug tot mijn enkels in het zand stond met niets dan zandduinen om mij heen (Te Paki Zand Duinen) en nu een echte gletsjer aan het aanschouwen was. En dat in hetzelfde land (alleen een ander eiland). We konden niet direct tot de gletsjer lopen omdat dat gebied is afgesloten maar alsnog was het uitzicht erop heel goed.

De volgende dag werd het nog beter, ik had voor mijzelf een helihike geboekt. Best een dure activiteit maar ach je hebt het geld om het uit te geven. Waaraan beter dan een helikopter vlucht een gletsjer op en vervolgens een twee uur durende hike op het ijs.

De hike op het ijs was ook super cool (in beide definities van het woord). Met klimijzers (crampons) onder de sneeuwboots en een skistok was ik wel enigszins stabiel maar alsnog was het best een uitdaging om te komen waar je heen wilde. Gelukkig hadden we twee gidsen die waar nodig een traptrede uithakte en helpende hand boden. Zie de foto’s voor een beeld van de omgeving en ervaring.

This slideshow requires JavaScript.

Na een gletsjer beklimming verwacht je dat het uitzicht niet veel beter kan worden maar gisteren heb ik ook heel wat mooie plaatjes kunnen schieten in Fox Glacier. Ik had expres een nacht in Fox Glacier geboekt om het reflectie-meer een bezoek te kunnen brengen. Hoewel het best een flinke wandeling was (6km heen en 6km terug… Plus 4 kilometer het meer rond was het de wandeling zeker waard. Prachtig uitzicht en een hoop reflectie;)

This slideshow requires JavaScript.

De aankomende dagen ga ik Wanaka verkennen, ben benieuwd of dat ik de prachtige uitzichten kan evenaren. We gaan het zien. 😉

XManon

Spinnende Katten en Abel Tasman

Hoi Allemaal,

Wat gaat de tijd toch snel als je niets doet reist. De tijd in Nelson is echt omgevlogen! Ondanks dat ik ruim een week verbleef in Nelson moest ik uiteindelijk toch een nachtje bijboeken voordat ik verder reisde, omdat ik nog graag naar het centrum van Nieuw Zeeland wilde lopen. Super korte wandeling van 40 minuutjes met maximaal resultaat.

Op donderdagochtend werd ik om 07.15 opgepikt bij het hostel door de bus (wat een luxe) om richting Motueka te gaan. Dit keer niet alleen want een Nederlands meisje uit het hostel, mijn kamergenoot Sam ging ook die kant op. Om half 9 waren we al weer bij het nieuwe hostel in Motueka waar duidelijk werd dat we pas na 2.30 konden inchecken want ja de gasten lagen nu nog in onze gereserveerde bedden.

Tassen achtergelaten en richting het centrum gelopen voor een beter begin van de dag. Een goed café met wifi was hier de juiste locatie voor. Twee uur later was ik wel uitgetekend en gingen we verder. Op naar de kust.

Het is hier net zo zonnig als in Nelson maar ook ijskoud! Zeker in de ochtend. Het hostel is in een prachtig huis waar het overdag vaak warmer is buiten op de veranda (in de zon) dan binnen. Alsnog klaag ik niet want we hebben elektrische dekens en ik heb een bed met gordijntje en huisdier aangezien Poppy, een van de twee katten, vaak gezellig bij me komt zitten.

img_20170609_195037752.jpg

Op zaterdag hadden we een kayak en wandel trip geregeld in Abel Tasman. Dat was echt geweldig. Samen met nog een Nederlander (Thomas) en een Nieuw Zeelandse gids vertrokken we per boot van Kaiteriteri naar een strand in Abel Tasman; Torrent Bay. Daar werden we afgedropt met de kayaks en pakte we alles waterdicht in om vervolgens per kayak naar Bark Bay te gaan. Langs de zeehonden en via verschillende bays en lagoons kwamen we aan op Medlands Beach. Vanaf daar hebben we nog een korte wandeling gedaan richting een waterval en schommelbrug. Al met al was het echt een heerlijke dag en Abel Tasman is echt wonderschoon. Helder blauw water, witte stranden, groene natuur en zonneschijn; wat wil een mens nog meer.

This slideshow requires JavaScript.

Vandaag en gisteren was een stuk minder actief maar niet minder goed. Een veranda, zonneschijn, boek en spinnende kat is namelijk ook best wel heel geweldig.

Ondertussen ben ik trouwens wel bezig met het zoeken naar een plek om langer te blijven en of werken. Er is nog niets beslist of definitief maar als het zover is dan horen jullie het. We gaan het zien;)

XManon

 

 

Van Koud naar verder Zuid

Nelson, o Nelson.. Daar ben ik nu.

Dat hoor je goed, niet Plimmerton zoals ik in mijn laatste blog door liet schemeren. Ik heb wel een pitstop gemaakt in Plimmerton maar helaas was het hostel al helemaal voorzien van werkers en zodoende ben ik nu op het Zuider eiland van Nieuw Zeeland. Yes, weer een nieuw eiland om te verkennen! Het basisplan is niet veel veranderd; het idee is er nog steeds om ergens even wat langer te vertoeven dan de gemiddelde week. Nelson; de sunshine-capital van het Zuider eiland is een goede kandidaat maar ik leg nog niets vast.

Mijn laatste dagen in Wellington heb ik nog wat meer van de stad gezien. Op dinsdagavond met Angela en haar vriend Rajiv de Space Place van het Carter Observatorium geweest. Super interessant om meer te leren over de sterren en het universum. Er zat ook een film bij in van 20 minuten waar we uitleg kregen over het ontstaan van het universum en hoe we allemaal sterren zijn.

De volgende dag heb ik het museum Te Papa verkend en dit is echt een super goed museum. Echter ook wel een beetje groot voor een middagje. Ik was nog niet helemaal beter en zodoende ben ik er vrij snel doorheen gegaan. Favoriet waren de gedeeltes met informatie over de slag bij Gallipoli en de exhibitie over aardbevingen en extreme natuur in Nieuw Zeeland.

Op donderdag uiteindelijk naar Plimmerton met de trein. Het verblijf daar was echt heerlijk. Hostel pal aan zee en geen enkele drukte te bekennen. Heel fijn na Wellington. Naast wandelen is er niet veel te doen maar dat was perfect voor mij. Ik was immers nog steeds aan het herstellen en had schrijfplannen. Van donderdag tot woensdag heb ik dus precies dat gedaan. Zeelucht opgesnoven, getekend en geschreven.

This slideshow requires JavaScript.

Voor mijn schrijfplannen was er vooral de intentie om de boel weer op de rails te krijgen. Ik wist dat ik op het punt was gestopt waar ik toch langzamerhand een idee moest gaan hebben waar ik heen ging met het verhaal en zodoende was het niet zozeer schrijven als een planning en tijdlijn maken voor het verhaal. Gelukkig had een vroegere-ik vorig jaar al een redelijke opzet gemaakt hiervoor en kon ik hier mooi op doorborduren. Inmiddels heb ik al weer wat blogs; stukken tekst toegevoegd aan het verhaal en hopelijk blijf ik dat doen de rest van mijn reis. Voor wie het verhaal wil lezen, check mijn andere blog bookwritingreality.com.

Naast de literaire voortgang ook weer een tekening afgemaakt, zie hieronder het resultaat.

received_394423460957743.jpeg
The world is a star; and so are we.

Op dinsdag avond had ik de gebruikelijke vraag in mijn hoofd; wat nu? En uiteindelijk een vlucht geboekt naar Nelson. Dat hoor je goed; een vlucht. Ik had het plan om de bus en ferry te nemen maar aangezien de bus-website niet goed werkte, keek ik ook even voor vluchten en dit bleek helemaal niet zo duur te zijn. Aangezien het mij veel reistijd zou schelen en ik wel klaar was met de bus-website duurde het niet lang voor ik mijn ticket via de mail binnenkreeg. Ik had mazzel, diezelfde avond kreeg ik een nieuwe kamergenote die volgende dag richting Wellington zou gaan met de auto en zodoende had ik een lift naar het vliegveld. Altijd goed om te kletsen met mensen!

De vlucht naar Nelson was echt super kort; slechts 40 minuutjes. Amper waren we opgestegen en konden we van de zon genieten boven de wolken en toen gingen we al weer naar beneden. Met een shuttle naar mijn hostel en zo was ik binnen een halve dag op het andere eiland! Dat is nog eens luxe reizen.

Het was zonnig in Nelson en voor het eerst in twee weken kon ik de jas in het hostel laten. Even naar de supermarkt en toen relaxen in het hostel. Ik was in de woonkamer gaan zitten met de laptop om wat schrijven gedaan te krijgen maar dat bleek niet zo slim te zijn. Veel te veel aanspraak. Uiteindelijk na het avondeten maar naar mijn kamer vertrokken om daar alsnog wat voor elkaar te krijgen.

Het hostel is echt heel gezellig; comfortabele woonkamer met veel banken en stoelen en een haardvuur in de avond. Gratis ontbijt elke ochtend en ‘s avonds de ware traktatie van chocolade pudding met ijs. Elke avond! Dit is niet goed voor de lijn;)

Inmiddels zijn we al weer vier dagen verder en ik heb het prima naar mijn zin hier. Ik heb Nelson verkend en mij bezig gehouden met de leukere dingen van het leven zoals yoga, tekenen en natuurlijk het schrijven. O en het verven van een shirt van neon roze naar paars.

Lekker bezig dus 🙂

This slideshow requires JavaScript.

 

XManon

Van kou komt verkoudheid

Hoi Allemaal,

Nog steeds vanuit Wellington, hallo!

Inmiddels ben ik hier al langer dan twee weken en hoewel ik genoeg tijd heb gehad om te bloggen is het er niet van gekomen. Uitstellen is afstellen, helemaal als een zware verkoudheid (of ziekte) je velt. Na drie avonden (zes tot elf) vrijwilligerswerk in de kou was het op de vierde dag wel genoeg. De typische symptomen, moeheid, warm/koud, hoofdpijn en hoesten. Ik heb het vrijwilligerswerk afgebeld en ben mijn bed weer ingedoken. Inmiddels is het dag vier en ik begin mij eindelijk beter te voelen. De hostelfamilie heeft goed voor me gezorgd, met thee, gember en een bezorging van vitamientjes van de farmersmarkt vandaag. Hopelijk ben ik binnen twee dagen weer de oude!

Het vrijwilligerswerk, laten we het daar over hebben. Zoals verteld had ik mijzelf opgegeven als vrijwilliger voor LUX festival. Na enige mailverkeer tussen mij en de vrijwilligerscoördinator had ik toegezegd tot een positie met iets meer verantwoordelijkheid. Gamehost bij de Singapore Airlines stand… Wat dat precies inhield, daar kwam ik op donderdag pas achter tijdens de training. Een papier vliegtuigjes wedstrijd waarbij een team van twee personen een vliegtuigje door vier hoepels moet laten vliegen, een hoepel per keer. Klinkt makkelijk, echter kwam de extra regel erbij kijken dat het vliegtuigje niet de grond mocht raken. Een persoon moest het vliegtuigje dus laten vliegen en de tweede moet hem opvangen aan de andere kant van de hoepel.

Samen met een andere gamehost (Jo) kregen we kort uitgelegd hoe het werkt en werd ons geïnstrueerd maar te testen hoe en of het zou werken. Jo zou de eerste dagen de host zijn dus ik had goede hoop dat tegen de tijd dat ik aan de beurt was het wel gestroomlijnd zou zijn. Op vrijdagavond begon het en ik wilde natuurlijk gelijk langs om te kijken hoe het festival was en hoe het bij de stand zou lopen. Ik had mijn kamergenote Katharina uitgenodigd om heen te gaan maar ze had al afgesproken met een vriendin en zodoende sloot ik mij bij hun aan.

We gingen op stap met behulp van een digitale kaart maar stapte al snel over op de papieren. Katharina en ik waren de enige echt geïnteresseerd in de route dus we namen het voortouw. Het weer was guur die avond en uiteindelijk hebben we niet alles gezien maar het was alsnog gezellig. Uiteindelijk beland bij de papieren vliegtuigjes wedstrijd en ik zag dat het daar nogal chaotisch aan toe ging. Er was een jongen zonder teamspeler, dus ik kreeg de kans om het spel zelf te spelen. Heel leuk om te doen maar toen we wonnen was het bij de andere vrijwilligers niet bekend dat er kans was op een grote prijs. De popcornvoucher was ook leuk maar ik was wel benieuwd in hoe verre de training van de dag ervoor nou echt invloed had op de realiteit van het spel.

Op Zondag heb ik de route nogmaals gelopen dit keer met een andere groep mensen van het hostel (Angela, Courtney, Felix en Owen, Freya) Het weer was een stuk beter en dit keer heb ik de complete route kunnen aanschouwen. Hieronder een overzicht.

Op maandag was het eindelijk zover, tijd om zelf het oranje hesje aan te trekken en te game hosten. Ik had gedacht voor het begin even tijd te hebben om te bespreken met de andere vrijwilligers hoe en wat maar zodra het licht aanging in de tent, waren er gelijk mensen die kwamen aanlopen. De hele avond achter de tafel gestaan, vliegtuigjes gevouwen en verteld wat de bedoeling was. Super gezellig maar niet heel goed voor je rug. De volgende dag was vrijwel hetzelfde, echter werd het proces iets gestroomlijnd en hadden we duidelijkere prijzen. Dag drie begon de verkoudheid en ik was blij dat ik meer vrijheid had om rond te lopen, het was wederom koud met af en toe regen dus het was een stuk minder druk. Uiteindelijk stopten we dan ook eerder dan 23.00. De volgende dag was ik ziek dus heb verder geen idee hoe het ging. Al met al was het vrijwilligerswerk wel leuk maar ik had er wel meer van verwacht. Ach weer een ervaring erbij.

Naast het vrijwilligerswerk heb ik natuurlijk Wellington verkent. Zie hieronder enkele snapshots van de stad.

Vooral de Botanische tuinen waren favoriet! Op Zondag had ik hier al zelf rondgestruind maar toen Freya op dinsdag heen ging, besloot ik ook mee te gaan. Heel cool is de mogelijkheid om de Cable car omhoog te nemen. Erg veel uitzicht heb je hierin niet maar het scheelt toch omhoog wandelen. Koffie in de zon, uitzicht op de stad en daarna door de natuur struinen. Even weg uit de stadsdrukte.

This slideshow requires JavaScript.

Hoewel het plan oorspronkelijk was om hier te blijven en een baan te zoeken heb ik deze maar even op een laag pitje gezet. Plannen zijn er om veranderd te worden. Waarschijnlijk ga ik naar Plimmerton (een plaatsje hier in de buurt) om daar in een hostel te werken voor accommodatie (2 uur per dag). Misschien krijg ik dan ook de motivatie om meer te schrijven dan alleen dit blog.

We gaan het zien.

XManon

 

Zonnige Kou in het Zuiden.

Vanuit windy city Wellington, Hallo!

Momenteel heb ik drie lagen kleding aan en nog heb ik het koud. Wat een verschil met de vorige keer dat ik blogde. Hoe verder ik naar het zuiden reis, hoe kouder het word. Of misschien is Tauranga wel gewoon een hotspot. Anyway, het punt is dat het duidelijk winter aan het worden is en helaas is dit hostel niet super goed geïsoleerd. De volledige koffer garderobe krijgt eindelijk de kans om zich bruikbaar te maken.

Maar laten we even terug kijken naar vorige week. Na Tauranga was de eerste stop Gisborne waar ik in het klooster belande, een oud-klooster wel te verstaan met de treffende naam Flying Nun backpackers. Het hostel was vrij oud en de hostelgemeenschap bestond uit ongeveer 80% Spaans sprekende ‘langblijvers’ (mensen die langer in het hostel verblijven omdat ze in de stad werken).

IMG_20170430_130142025
Gisborne Beach

Aangezien ik niet echt een fan was van het hostel en al vrij snel door had dat in Gisborne eigenlijk heel weinig te beleven valt, besloot ik het verblijf maar kort te houden en op maandag weer verder te gaan richting Napier. De afgelopen week heb ik dus voornamelijk in Napier doorgebracht. Absoluut een voor de lijst van favorieten. Met zwart stenenstrand, Art Deco architectuur, street art, aquarium en pracht natuur in de buurt absoluut een aanrader.

 

De eerste dagen heb ik voornamelijk door de stad heen geslenterd, schelpen gezocht op het strand en de Lord of the Rings gelezen. Op donderdag was dit ook weer het plan maar tijdens het ontbijt raakte ik aan de praat met een Oostenrijkse jongen en die had het plan om die dag een hike te doen naar Cape Kidnappers, of ik mee ging? Voordat ik het wist, stapte ik in de auto. (Het hostel wist waar ik heen ging en met wie, dus geen zorgen familieleden).

Aangezien de wandeling was gebonden aan het getij, besloten we eerst een bezoek te brengen aan Bluff Hill; een uitkijkpunt in Napier zelf. Heel bijzonder was het niet, het uitzicht op de oceaan was prachtig maar de drukke haven in de buurt verpeste het wel enigszins.

De volgende stop was Te Mata Peak, wederom een uitzichtpunt maar dit keer ietsje hoger en grootser. Dominic’s auto maakte de tocht omhoog heel makkelijk. Het uitzicht; absoluut fantastisch.

Na Te Mata Peak, een korte pitstop in de supermarkt voordat we verder gingen naar Cape kidnappers. De auto geparkeerd en wandelen maar. Het vroegste dat je weg kon was drie uur na vloed en dat was precies wat we deden. Hoewel Cape Kidnappers duistere visioenen oproept, is tegenwoordig de belangrijkste reden voor een bezoek de twee koloniën Jan-van-genten die zich bevinden aan het eind van de wandeling. Deze vliegen eind april / begin mei uit naar Australië maar we hadden nog goede hoop dat er nog wel enkele vogels zouden zijn en we hadden gelijk.

This slideshow requires JavaScript.

‘s Avonds weer terug gekeerd naar het hostel zonder (kidnap) problemen en de volgende dag besloten nog eens samen op pad te gaan. Dit keer was het doel een hike naar Bell Rock. Die hebben we niet helemaal gevonden, of eigenlijk helemaal niet. Google maps bracht ons niet naar de juiste locatie en met een telefoon zonder bereik konden we de juiste locatie niet vinden. Gelukkig waren we niet voor niets afgereisd want in elke uithoek hier is wel een track te vinden om te bewandelen. Spooners Hill Loop was in dit geval de wandeling die we wel gedaan hebben.

PANO_20170505_130833

Panoramafoto van Dominic, Spooners Hill Loop Track

Zaterdag rustig aan opgestaan, even de stad in geweest en bij terugkomst aan het bakken geslagen en eindelijk vordering gemaakt met de schelpen armband die ik aan het maken was. De cake was al een succes op zaterdag maar de armband moest wachten tot zondag voordat deze af was. Hieronder het resultaat.

Hoewel ik nog best een week in Napier had willen blijven ben ik vanochtend op de bus gestapt richting Wellington. Niet zonder reden, ik heb mij namelijk aangemeld als vrijwilliger voor een festival hier in Wellington. Aankomende donderdag heb ik training en de volgende week zal ik enkele shifts hebben als vrijwilliger. Ik ben benieuwd!

XManon

Verjaardagstaart en Waterschade.

Hoi Allemaal,

Na mijn post in Whitianga, Coromandel, had ik het onfortuinlijke moment dat mijn telefoon te water viel. Helemaal mijn eigen schuld natuurlijk (iets met langs de kust over rotsen klauteren met de telefoon niet veilig opgeborgen).

Na twee lange dagen waarbij ik merkte hoe vreselijk irritant het is om geen wekker, kaart, zaklamp, camera, telefoon meer te hebben, leek op zondag avond een wonder zich te hebben voorgedaan. Hij ging weer aan. Helaas kwam ik er twee dagen later in Raglan achter dat de camera functie niet meer werkte. Daar kwam ik achter toen ik aan het begin van een hike, op een plek stond met een geweldig uitzicht.

raglan hike - by Savvy
(Foto van Shev) V.l.n.r. Me, Henrietta, Shev, Adriana en Allie.

Die hike was trouwens ook niets zo’n succes. De regen hier had het pad omhoog in een modderbad veranderd en mijn sportschoenen met profiel (kuch kuch) die waren er niet tegen opgewassen. Na een half uur met schoenen en tien minuten zonder (blote voeten) uiteindelijk maar besloten de groep te verlaten en alleen terug te gaan. Schoenen weer meegepikt uit de boom waar ik ze had ingehangen en al klauterend (boom omhelzend) weer naar beneden geglibberd.

Eenmaal beneden moest ik een plan maken hoe ik weer terug naar Raglan ging komen nu mijn lift nog bezig was omhoog de berg op te gaan. Gelukkig ben ik gezegend met genoeg geluk en goede karma en nog geen twee minuten na mij kwamen er twee meiden hetzelfde pad uit als ik en kon ik voor mijzelf een lift terug naar Raglan regelen.

Terug in het hostel kon ik mij mooi aansluiten bij de yoga sessie. Na de yoga het strand afgelopen en vlak na zonsondergang nog even een verfrissende duik gedaan. Het was echt een prachtige zonsondergang met een hemel die blauw, roze, oranje-rood en geel kleurde. Jullie moeten het je maar even voorstellen want ik heb helaas geen fotografisch bewijs.

De volgende dagen was het een mix van relaxen in een hangmat, op blote voeten door het stadje slenteren, tekenen, lezen, koffie drinken bij de lokale koffietent (nam je je eigen mok mee kreeg je korting), yoga, loungen op het strand en genieten van de zon. De sfeer was heel goed en ik heb dan ook heerlijk vakantie gehouden!

Mediatie Raglan - By Claire
(Foto van Claire), yoga op het strand van Raglan.

Een ding wat ik niet gedaan heb is surfen trouwens. Hoewel Raglan de surf-hotspot is van het Noordereiland heb ik dat maar aan de surfers overgelaten; na twee surf-camps in Frankrijk waarna ik nog steeds niet kon staan op het surfboard heb ik geaccepteerd dat het gewoon niet aan mij besteed is.

Op zondag uitgecheckt en met de bus weer richting Hamilton. Daar de koffer in een kluis achter gelaten en richting een telefoonwinkel. Helaas hadden ze de telefoon die ik wilde niet op voorraad dus heb deze maar besteld zodat deze in Tauranga zou worden afgeleverd. Dat lees je goed, wederom was ik op weg naar Tauranga.

Met mijn verjaardag in het vooruitzicht had ik een Airbnb geboekt in Mount Maunganui. Emma en Lisa zitten nog steeds daar in de buurt en ook in Mount Maunganui waren nog een hoop mensen van het hostel waar ik de vorige keer verbleef.

De Airbnb in Mount Maunganui was echt geweldig! Een eigen kamer met tweepersoonsbed en een geweldig gastvrouw (Laureen) en haar lieve hondje Savie die mij enorm welkom deden voelen. Wat een luxe! Dat heb ik mijzelf toch maar goed cadeau gedaan.

Op mijn verjaardag was ik om 05.15 al uit de veren om de vroege dienst bij te wonen ter eren van Anzac day en de zonsopkomst te zien samen met Karen (oude hostel-kamergenoot). Heel indrukwekkend maar het was nog iets te vroeg voor mijn hersenen om echt helemaal te volgen wat er nou precies gezegd werd. De hoeveelheid mensen die echter bijwoonde en de oude oorlogsvliegtuigen die overvlogen aan het einde van de dienst, maakte wel indruk. Een begin van een verjaardag die ik zeker zal herinneren.

Na de dienst richting de haven gelopen om daar te meeten met Emma die elke ochtend om 7 uur in Tauranga (of nu in Mt Maunganui) wordt afgedropt als Lisa op weg gaat naar haar werk. Karen besloot weer richting bed te gaan en ik ging met Emma richting een koffietent om onszelf wat energie te kopen.

Na de koffie naar de volgende tent voor een ontbijt en daarna richting mijn onderkomen om daar even te bijkomen en vervolgens weer op pad voor een verjaardagscakeje.

 

IMG-20170428-WA0008
(Foto van Emma) Verjaardagscakeje.

Rond 1e Emma pakte Emma de bus richting Tauranga en ging ik weer terug naar mijn tijdelijke huis voor een middag dutje. Om 5 uur weer in de voeten om de viering te beginnen met mijn oud-hostelmaatjes. Karen had iedereen opgetrommeld om te komen vieren en een reden om te feesten lieten ze natuurlijk niet voorbij gaan.

De volgende dag weer vroeg uit de veren om met Emma te meeten. Lekker op het strand gewandeld, de hot pools een bezoek gebracht en heerlijk gerelaxt in mijn tijdelijke huis. In de avond kwam Lisa ons ophalen en gingen we met zijn drieën uit eten ter eren van mijn verjaardag. De lokale Italiaan was de perfecte keuze en ook deze tweede viering was een succes!

Inmiddels zit ik in Tauranga in een hostel en heb ik eindelijk mijn nieuwe telefoon! De volgende post zal dus weer meer foto’s bevatten.

XManon