Goed Nieuws reist ver.

Hoi Allemaal,

Goed nieuws uit Nieuw Zeeland, ik ben nog steeds helemaal heel; geen gips te bekennen! Dat is niet het enige goede nieuws maar daarover later meer. Laten we eerst maar even mijn sneeuwavonturen doornemen. Vorige week zondag was het eindelijk zover, ik had mijn eerste skiles ooit geboekt.

De trip omhoog met de bus was al een test van mijn zenuwen. Blijkbaar heb ik geen hoogtevrees maar is het omhooggaan op een berg toch wel enigszins beangstigend.. Het was nog de vraag hoe ik het naar beneden gaan zou vinden. Na het ophalen van alles kleding en spullen was ik er klaar voor en werd ik door Kel afgezet bij het meeting punt voor de les. Mijn beginnersgroep stond al klaar en voordat ik het wist stond ik op de latten. Ergens in mijn achterhoofd zat de herinnering aan een lesje snowboarden way back when en die herinnering was niet erg positief dus erg positief over mijn talent hiervoor was ik dan ook niet. Dat bleek totaal ongegrond te zijn, veel bewegingen kwamen namelijk heel erg overeen met schaats bewegingen.

Uiteindelijk ging het eigenlijk best heel goed en ik vond het zowaar leuk. Na de lunch had ik mijn tweede les en uiteindelijk gingen we zelfs verder dan de oefenweide en met de stoeltjeslift omhoog om een afdaling te doen. Het was super mooi weer en de laatste dag van de vakantie voor veel kiwi’s, zodoende was het echt super druk. Al die mensen werkten best op mijn zenuwen dus echt mijn skills verbeteren was best lastig maar alsnog ben ik best tevreden, ik ben ook niet een keer gevallen.

Zeker iets wat ik nog wel eens wil gaan doen. Ik weet niet of dat hier in Nieuw Zeeland gaat zijn aangezien het best een investering was maar je weet het nooit.

Maandag had Kel het leuke idee om te gaan fietsen. Heel veel zin had ik niet maar aangezien het Kelly’s laatste dag was, besloot ik zin te maken. Oorspronkelijk was het plan om richting Lake Hāwea te fietsen maar toen we de eerste zeven kilometer achter de rug hadden, was de aanlokkelijkheid van dat idee enorm afgezwakt. We besloten weer terug richting Wanaka te gaan via een andere route. Na een korte pauze bij Puzzling world verder richting Wanaka waar we blij waren de fietsen weer af te kunnen geven.

De volgende dag heerlijk rustig aan gedaan, even de winkeltjes van Wanaka doorgesnuffeld en nog eens naar de Wanaka boom gelopen. Een prachtige dag en ook de laatste dag van Kel in Wanaka.

De volgende dag was het tijd om serieus te worden en werk te zoeken. De ochtend was gereserveerd voor het verzamelen van vacatures en de middag voor het solliciteren. Uiteindelijk 5 sollicitaties verzonden, best een goed begin. De volgende dag was ik een stuk minder actief maar een dag later maakte dat al niet meer uit. Ik had namelijk twee reacties.

Nog weer een dag later had ik zowaar twee banen. Dat noemen we nog eens snel resultaat! Inmiddels heb ik een keuze gemaakt voor een van de twee en ben ik al onderweg naar mijn bestemming. Ik ga werken in een hotel in deels huishouding en deels receptie. De locatie; Hanmer Springs. Inmiddels heb ik waarschijnlijk ook al de mogelijkheid voor een kamer in Hanmer Springs dus qua organisatie loopt het allemaal soepeltjes. Hopelijk komt het allemaal goed en ben ik over een weekje helemaal gesetteld in Hanmer Springs. Geen hostel leven meer!

Eerst ben ik echter nog even een laatste tripje aan het maken. Aangezien ik nog niet in Dunedin was geweest, heb ik mijn route terug omhoog iets aangepast zodat ik daar een stop maak. Nog even van de vrijheid genieten voordat ik aan het werk moet. Vandaag ben ik vanuit Wanaka met de bus naar Cromwell gegaan. Een stop die ik niet kon vermijden aangezien de bus naar Dunedin alleen in de ochtend gaat. Geen vervelende stop, ik ben na aankomst richting het oude stadsgedeelte gelopen en heb daar van het uitzicht genoten.

This slideshow requires JavaScript.

Morgenochtend heb ik een vroege bus richting Dunedin, daar heb ik een volle dag voordat ik de dag daarop richting Christchurch vertrek. Op donderdag ben ik dan uiteindelijk in Hanmer Springs. Dan begint het volgende avontuur.

Manon

Zeehonden en Sneeuwtoppen

Hoi Allemaal,

Bergen vol sneeuw en drie dagen reizen waren mijn welkom tot het zuiden van het zuider eiland. Voor hoog bezoek vanuit Australië ben ik wederom afgereisd naar Wanaka.

Kelly, een goede vriendin uit Nederland is namelijk op bezoek hier in Nieuw Zeeland voor een weekje vakantie. Genoeg reden om mijn vakantie nog wat langer door te trekken en weer naar Wanaka te reizen.

Ze komt voornamelijk voor de besneeuwde bergtoppen en zodoende ga ik voor morgen even een lesje skiën voor mijzelf regelen. Hopelijk heb ik volgende week geen gips nieuws! Anyways, dat is allemaal toekomst praat en ik heb nog niet alle foto’s van Kaikoura met jullie gedeeld. Hoewel dit maar een klein plaatsje is, geven het strand en de bergen elke dag weer een nieuw uitzicht.

This slideshow requires JavaScript.

Naast de dagelijkse strandwandeling en het werken voor accommodatie heb ik niet heel veel gezien en gedaan vorige week. De enige echte activiteit was in het weekend. Ik had op zaterdag een dag vrij van het Wwooffen en zodoende besloot ik de Kaikoura Peninsula Walkway te lopen. Een wandeling van 3 uur met als hoogtepunt de zeehondenkolonie op het puntje van de schiereiland. Na dagen vol bewolkte hemel en weinig zon was het eindelijk weer stralend en vertrok ik omstreeks 11 uur vanuit het hostel.

De wandeling was uiteindelijk zeker langer dan de drie uur die was aangegeven, ik denk ook doordat ik zoveel stopte voor foto’s maar uiteindelijk was het voor mij eerder 5 uur. Ach het was het zeker waard. Van zeehonden die dichterbij waren dan ik had verwacht, tot een stukje door de weide met koeien.

Op maandag vertrok ik richting Christchurch, na een kort nachtje had ik de volgende dag al weer vroeg de bus naar Queenstown te pakken. De busrit was zoals allen daarvoor, lang en prima te doen. Hoogtepunt was de lunchstop bij Lake Tekapo; wat een prachtige plek!

In Queenstown was het ook enkel maar de nacht doorbrengen en de volgende ochtend weer door naar Wanaka. De vakantie kon beginnen! Inmiddels zijn we al enkele dagen verder en we hebben ons goed vermaakt; bijkletsen tot de max, koekjes bakken, films kijken, wandelen en plannen maken voor de sneeuwactie.

De vakantie is nog niet over dus ik ga nog even genieten hier in Wanaka.

XManon

Spinnende Katten en Abel Tasman

Hoi Allemaal,

Wat gaat de tijd toch snel als je niets doet reist. De tijd in Nelson is echt omgevlogen! Ondanks dat ik ruim een week verbleef in Nelson moest ik uiteindelijk toch een nachtje bijboeken voordat ik verder reisde, omdat ik nog graag naar het centrum van Nieuw Zeeland wilde lopen. Super korte wandeling van 40 minuutjes met maximaal resultaat.

Op donderdagochtend werd ik om 07.15 opgepikt bij het hostel door de bus (wat een luxe) om richting Motueka te gaan. Dit keer niet alleen want een Nederlands meisje uit het hostel, mijn kamergenoot Sam ging ook die kant op. Om half 9 waren we al weer bij het nieuwe hostel in Motueka waar duidelijk werd dat we pas na 2.30 konden inchecken want ja de gasten lagen nu nog in onze gereserveerde bedden.

Tassen achtergelaten en richting het centrum gelopen voor een beter begin van de dag. Een goed café met wifi was hier de juiste locatie voor. Twee uur later was ik wel uitgetekend en gingen we verder. Op naar de kust.

Het is hier net zo zonnig als in Nelson maar ook ijskoud! Zeker in de ochtend. Het hostel is in een prachtig huis waar het overdag vaak warmer is buiten op de veranda (in de zon) dan binnen. Alsnog klaag ik niet want we hebben elektrische dekens en ik heb een bed met gordijntje en huisdier aangezien Poppy, een van de twee katten, vaak gezellig bij me komt zitten.

img_20170609_195037752.jpg

Op zaterdag hadden we een kayak en wandel trip geregeld in Abel Tasman. Dat was echt geweldig. Samen met nog een Nederlander (Thomas) en een Nieuw Zeelandse gids vertrokken we per boot van Kaiteriteri naar een strand in Abel Tasman; Torrent Bay. Daar werden we afgedropt met de kayaks en pakte we alles waterdicht in om vervolgens per kayak naar Bark Bay te gaan. Langs de zeehonden en via verschillende bays en lagoons kwamen we aan op Medlands Beach. Vanaf daar hebben we nog een korte wandeling gedaan richting een waterval en schommelbrug. Al met al was het echt een heerlijke dag en Abel Tasman is echt wonderschoon. Helder blauw water, witte stranden, groene natuur en zonneschijn; wat wil een mens nog meer.

This slideshow requires JavaScript.

Vandaag en gisteren was een stuk minder actief maar niet minder goed. Een veranda, zonneschijn, boek en spinnende kat is namelijk ook best wel heel geweldig.

Ondertussen ben ik trouwens wel bezig met het zoeken naar een plek om langer te blijven en of werken. Er is nog niets beslist of definitief maar als het zover is dan horen jullie het. We gaan het zien;)

XManon

 

 

Van Koud naar verder Zuid

Nelson, o Nelson.. Daar ben ik nu.

Dat hoor je goed, niet Plimmerton zoals ik in mijn laatste blog door liet schemeren. Ik heb wel een pitstop gemaakt in Plimmerton maar helaas was het hostel al helemaal voorzien van werkers en zodoende ben ik nu op het Zuider eiland van Nieuw Zeeland. Yes, weer een nieuw eiland om te verkennen! Het basisplan is niet veel veranderd; het idee is er nog steeds om ergens even wat langer te vertoeven dan de gemiddelde week. Nelson; de sunshine-capital van het Zuider eiland is een goede kandidaat maar ik leg nog niets vast.

Mijn laatste dagen in Wellington heb ik nog wat meer van de stad gezien. Op dinsdagavond met Angela en haar vriend Rajiv de Space Place van het Carter Observatorium geweest. Super interessant om meer te leren over de sterren en het universum. Er zat ook een film bij in van 20 minuten waar we uitleg kregen over het ontstaan van het universum en hoe we allemaal sterren zijn.

De volgende dag heb ik het museum Te Papa verkend en dit is echt een super goed museum. Echter ook wel een beetje groot voor een middagje. Ik was nog niet helemaal beter en zodoende ben ik er vrij snel doorheen gegaan. Favoriet waren de gedeeltes met informatie over de slag bij Gallipoli en de exhibitie over aardbevingen en extreme natuur in Nieuw Zeeland.

Op donderdag uiteindelijk naar Plimmerton met de trein. Het verblijf daar was echt heerlijk. Hostel pal aan zee en geen enkele drukte te bekennen. Heel fijn na Wellington. Naast wandelen is er niet veel te doen maar dat was perfect voor mij. Ik was immers nog steeds aan het herstellen en had schrijfplannen. Van donderdag tot woensdag heb ik dus precies dat gedaan. Zeelucht opgesnoven, getekend en geschreven.

This slideshow requires JavaScript.

Voor mijn schrijfplannen was er vooral de intentie om de boel weer op de rails te krijgen. Ik wist dat ik op het punt was gestopt waar ik toch langzamerhand een idee moest gaan hebben waar ik heen ging met het verhaal en zodoende was het niet zozeer schrijven als een planning en tijdlijn maken voor het verhaal. Gelukkig had een vroegere-ik vorig jaar al een redelijke opzet gemaakt hiervoor en kon ik hier mooi op doorborduren. Inmiddels heb ik al weer wat blogs; stukken tekst toegevoegd aan het verhaal en hopelijk blijf ik dat doen de rest van mijn reis. Voor wie het verhaal wil lezen, check mijn andere blog bookwritingreality.com.

Naast de literaire voortgang ook weer een tekening afgemaakt, zie hieronder het resultaat.

received_394423460957743.jpeg
The world is a star; and so are we.

Op dinsdag avond had ik de gebruikelijke vraag in mijn hoofd; wat nu? En uiteindelijk een vlucht geboekt naar Nelson. Dat hoor je goed; een vlucht. Ik had het plan om de bus en ferry te nemen maar aangezien de bus-website niet goed werkte, keek ik ook even voor vluchten en dit bleek helemaal niet zo duur te zijn. Aangezien het mij veel reistijd zou schelen en ik wel klaar was met de bus-website duurde het niet lang voor ik mijn ticket via de mail binnenkreeg. Ik had mazzel, diezelfde avond kreeg ik een nieuwe kamergenote die volgende dag richting Wellington zou gaan met de auto en zodoende had ik een lift naar het vliegveld. Altijd goed om te kletsen met mensen!

De vlucht naar Nelson was echt super kort; slechts 40 minuutjes. Amper waren we opgestegen en konden we van de zon genieten boven de wolken en toen gingen we al weer naar beneden. Met een shuttle naar mijn hostel en zo was ik binnen een halve dag op het andere eiland! Dat is nog eens luxe reizen.

Het was zonnig in Nelson en voor het eerst in twee weken kon ik de jas in het hostel laten. Even naar de supermarkt en toen relaxen in het hostel. Ik was in de woonkamer gaan zitten met de laptop om wat schrijven gedaan te krijgen maar dat bleek niet zo slim te zijn. Veel te veel aanspraak. Uiteindelijk na het avondeten maar naar mijn kamer vertrokken om daar alsnog wat voor elkaar te krijgen.

Het hostel is echt heel gezellig; comfortabele woonkamer met veel banken en stoelen en een haardvuur in de avond. Gratis ontbijt elke ochtend en ‘s avonds de ware traktatie van chocolade pudding met ijs. Elke avond! Dit is niet goed voor de lijn;)

Inmiddels zijn we al weer vier dagen verder en ik heb het prima naar mijn zin hier. Ik heb Nelson verkend en mij bezig gehouden met de leukere dingen van het leven zoals yoga, tekenen en natuurlijk het schrijven. O en het verven van een shirt van neon roze naar paars.

Lekker bezig dus 🙂

This slideshow requires JavaScript.

 

XManon

Van kou komt verkoudheid

Hoi Allemaal,

Nog steeds vanuit Wellington, hallo!

Inmiddels ben ik hier al langer dan twee weken en hoewel ik genoeg tijd heb gehad om te bloggen is het er niet van gekomen. Uitstellen is afstellen, helemaal als een zware verkoudheid (of ziekte) je velt. Na drie avonden (zes tot elf) vrijwilligerswerk in de kou was het op de vierde dag wel genoeg. De typische symptomen, moeheid, warm/koud, hoofdpijn en hoesten. Ik heb het vrijwilligerswerk afgebeld en ben mijn bed weer ingedoken. Inmiddels is het dag vier en ik begin mij eindelijk beter te voelen. De hostelfamilie heeft goed voor me gezorgd, met thee, gember en een bezorging van vitamientjes van de farmersmarkt vandaag. Hopelijk ben ik binnen twee dagen weer de oude!

Het vrijwilligerswerk, laten we het daar over hebben. Zoals verteld had ik mijzelf opgegeven als vrijwilliger voor LUX festival. Na enige mailverkeer tussen mij en de vrijwilligerscoördinator had ik toegezegd tot een positie met iets meer verantwoordelijkheid. Gamehost bij de Singapore Airlines stand… Wat dat precies inhield, daar kwam ik op donderdag pas achter tijdens de training. Een papier vliegtuigjes wedstrijd waarbij een team van twee personen een vliegtuigje door vier hoepels moet laten vliegen, een hoepel per keer. Klinkt makkelijk, echter kwam de extra regel erbij kijken dat het vliegtuigje niet de grond mocht raken. Een persoon moest het vliegtuigje dus laten vliegen en de tweede moet hem opvangen aan de andere kant van de hoepel.

Samen met een andere gamehost (Jo) kregen we kort uitgelegd hoe het werkt en werd ons geïnstrueerd maar te testen hoe en of het zou werken. Jo zou de eerste dagen de host zijn dus ik had goede hoop dat tegen de tijd dat ik aan de beurt was het wel gestroomlijnd zou zijn. Op vrijdagavond begon het en ik wilde natuurlijk gelijk langs om te kijken hoe het festival was en hoe het bij de stand zou lopen. Ik had mijn kamergenote Katharina uitgenodigd om heen te gaan maar ze had al afgesproken met een vriendin en zodoende sloot ik mij bij hun aan.

We gingen op stap met behulp van een digitale kaart maar stapte al snel over op de papieren. Katharina en ik waren de enige echt geïnteresseerd in de route dus we namen het voortouw. Het weer was guur die avond en uiteindelijk hebben we niet alles gezien maar het was alsnog gezellig. Uiteindelijk beland bij de papieren vliegtuigjes wedstrijd en ik zag dat het daar nogal chaotisch aan toe ging. Er was een jongen zonder teamspeler, dus ik kreeg de kans om het spel zelf te spelen. Heel leuk om te doen maar toen we wonnen was het bij de andere vrijwilligers niet bekend dat er kans was op een grote prijs. De popcornvoucher was ook leuk maar ik was wel benieuwd in hoe verre de training van de dag ervoor nou echt invloed had op de realiteit van het spel.

Op Zondag heb ik de route nogmaals gelopen dit keer met een andere groep mensen van het hostel (Angela, Courtney, Felix en Owen, Freya) Het weer was een stuk beter en dit keer heb ik de complete route kunnen aanschouwen. Hieronder een overzicht.

Op maandag was het eindelijk zover, tijd om zelf het oranje hesje aan te trekken en te game hosten. Ik had gedacht voor het begin even tijd te hebben om te bespreken met de andere vrijwilligers hoe en wat maar zodra het licht aanging in de tent, waren er gelijk mensen die kwamen aanlopen. De hele avond achter de tafel gestaan, vliegtuigjes gevouwen en verteld wat de bedoeling was. Super gezellig maar niet heel goed voor je rug. De volgende dag was vrijwel hetzelfde, echter werd het proces iets gestroomlijnd en hadden we duidelijkere prijzen. Dag drie begon de verkoudheid en ik was blij dat ik meer vrijheid had om rond te lopen, het was wederom koud met af en toe regen dus het was een stuk minder druk. Uiteindelijk stopten we dan ook eerder dan 23.00. De volgende dag was ik ziek dus heb verder geen idee hoe het ging. Al met al was het vrijwilligerswerk wel leuk maar ik had er wel meer van verwacht. Ach weer een ervaring erbij.

Naast het vrijwilligerswerk heb ik natuurlijk Wellington verkent. Zie hieronder enkele snapshots van de stad.

Vooral de Botanische tuinen waren favoriet! Op Zondag had ik hier al zelf rondgestruind maar toen Freya op dinsdag heen ging, besloot ik ook mee te gaan. Heel cool is de mogelijkheid om de Cable car omhoog te nemen. Erg veel uitzicht heb je hierin niet maar het scheelt toch omhoog wandelen. Koffie in de zon, uitzicht op de stad en daarna door de natuur struinen. Even weg uit de stadsdrukte.

This slideshow requires JavaScript.

Hoewel het plan oorspronkelijk was om hier te blijven en een baan te zoeken heb ik deze maar even op een laag pitje gezet. Plannen zijn er om veranderd te worden. Waarschijnlijk ga ik naar Plimmerton (een plaatsje hier in de buurt) om daar in een hostel te werken voor accommodatie (2 uur per dag). Misschien krijg ik dan ook de motivatie om meer te schrijven dan alleen dit blog.

We gaan het zien.

XManon

 

Zonnige Kou in het Zuiden.

Vanuit windy city Wellington, Hallo!

Momenteel heb ik drie lagen kleding aan en nog heb ik het koud. Wat een verschil met de vorige keer dat ik blogde. Hoe verder ik naar het zuiden reis, hoe kouder het word. Of misschien is Tauranga wel gewoon een hotspot. Anyway, het punt is dat het duidelijk winter aan het worden is en helaas is dit hostel niet super goed geïsoleerd. De volledige koffer garderobe krijgt eindelijk de kans om zich bruikbaar te maken.

Maar laten we even terug kijken naar vorige week. Na Tauranga was de eerste stop Gisborne waar ik in het klooster belande, een oud-klooster wel te verstaan met de treffende naam Flying Nun backpackers. Het hostel was vrij oud en de hostelgemeenschap bestond uit ongeveer 80% Spaans sprekende ‘langblijvers’ (mensen die langer in het hostel verblijven omdat ze in de stad werken).

IMG_20170430_130142025
Gisborne Beach

Aangezien ik niet echt een fan was van het hostel en al vrij snel door had dat in Gisborne eigenlijk heel weinig te beleven valt, besloot ik het verblijf maar kort te houden en op maandag weer verder te gaan richting Napier. De afgelopen week heb ik dus voornamelijk in Napier doorgebracht. Absoluut een voor de lijst van favorieten. Met zwart stenenstrand, Art Deco architectuur, street art, aquarium en pracht natuur in de buurt absoluut een aanrader.

 

De eerste dagen heb ik voornamelijk door de stad heen geslenterd, schelpen gezocht op het strand en de Lord of the Rings gelezen. Op donderdag was dit ook weer het plan maar tijdens het ontbijt raakte ik aan de praat met een Oostenrijkse jongen en die had het plan om die dag een hike te doen naar Cape Kidnappers, of ik mee ging? Voordat ik het wist, stapte ik in de auto. (Het hostel wist waar ik heen ging en met wie, dus geen zorgen familieleden).

Aangezien de wandeling was gebonden aan het getij, besloten we eerst een bezoek te brengen aan Bluff Hill; een uitkijkpunt in Napier zelf. Heel bijzonder was het niet, het uitzicht op de oceaan was prachtig maar de drukke haven in de buurt verpeste het wel enigszins.

De volgende stop was Te Mata Peak, wederom een uitzichtpunt maar dit keer ietsje hoger en grootser. Dominic’s auto maakte de tocht omhoog heel makkelijk. Het uitzicht; absoluut fantastisch.

Na Te Mata Peak, een korte pitstop in de supermarkt voordat we verder gingen naar Cape kidnappers. De auto geparkeerd en wandelen maar. Het vroegste dat je weg kon was drie uur na vloed en dat was precies wat we deden. Hoewel Cape Kidnappers duistere visioenen oproept, is tegenwoordig de belangrijkste reden voor een bezoek de twee koloniën Jan-van-genten die zich bevinden aan het eind van de wandeling. Deze vliegen eind april / begin mei uit naar Australië maar we hadden nog goede hoop dat er nog wel enkele vogels zouden zijn en we hadden gelijk.

This slideshow requires JavaScript.

‘s Avonds weer terug gekeerd naar het hostel zonder (kidnap) problemen en de volgende dag besloten nog eens samen op pad te gaan. Dit keer was het doel een hike naar Bell Rock. Die hebben we niet helemaal gevonden, of eigenlijk helemaal niet. Google maps bracht ons niet naar de juiste locatie en met een telefoon zonder bereik konden we de juiste locatie niet vinden. Gelukkig waren we niet voor niets afgereisd want in elke uithoek hier is wel een track te vinden om te bewandelen. Spooners Hill Loop was in dit geval de wandeling die we wel gedaan hebben.

PANO_20170505_130833

Panoramafoto van Dominic, Spooners Hill Loop Track

Zaterdag rustig aan opgestaan, even de stad in geweest en bij terugkomst aan het bakken geslagen en eindelijk vordering gemaakt met de schelpen armband die ik aan het maken was. De cake was al een succes op zaterdag maar de armband moest wachten tot zondag voordat deze af was. Hieronder het resultaat.

Hoewel ik nog best een week in Napier had willen blijven ben ik vanochtend op de bus gestapt richting Wellington. Niet zonder reden, ik heb mij namelijk aangemeld als vrijwilliger voor een festival hier in Wellington. Aankomende donderdag heb ik training en de volgende week zal ik enkele shifts hebben als vrijwilliger. Ik ben benieuwd!

XManon

Verjaardagstaart en Waterschade.

Hoi Allemaal,

Na mijn post in Whitianga, Coromandel, had ik het onfortuinlijke moment dat mijn telefoon te water viel. Helemaal mijn eigen schuld natuurlijk (iets met langs de kust over rotsen klauteren met de telefoon niet veilig opgeborgen).

Na twee lange dagen waarbij ik merkte hoe vreselijk irritant het is om geen wekker, kaart, zaklamp, camera, telefoon meer te hebben, leek op zondag avond een wonder zich te hebben voorgedaan. Hij ging weer aan. Helaas kwam ik er twee dagen later in Raglan achter dat de camera functie niet meer werkte. Daar kwam ik achter toen ik aan het begin van een hike, op een plek stond met een geweldig uitzicht.

raglan hike - by Savvy
(Foto van Shev) V.l.n.r. Me, Henrietta, Shev, Adriana en Allie.

Die hike was trouwens ook niets zo’n succes. De regen hier had het pad omhoog in een modderbad veranderd en mijn sportschoenen met profiel (kuch kuch) die waren er niet tegen opgewassen. Na een half uur met schoenen en tien minuten zonder (blote voeten) uiteindelijk maar besloten de groep te verlaten en alleen terug te gaan. Schoenen weer meegepikt uit de boom waar ik ze had ingehangen en al klauterend (boom omhelzend) weer naar beneden geglibberd.

Eenmaal beneden moest ik een plan maken hoe ik weer terug naar Raglan ging komen nu mijn lift nog bezig was omhoog de berg op te gaan. Gelukkig ben ik gezegend met genoeg geluk en goede karma en nog geen twee minuten na mij kwamen er twee meiden hetzelfde pad uit als ik en kon ik voor mijzelf een lift terug naar Raglan regelen.

Terug in het hostel kon ik mij mooi aansluiten bij de yoga sessie. Na de yoga het strand afgelopen en vlak na zonsondergang nog even een verfrissende duik gedaan. Het was echt een prachtige zonsondergang met een hemel die blauw, roze, oranje-rood en geel kleurde. Jullie moeten het je maar even voorstellen want ik heb helaas geen fotografisch bewijs.

De volgende dagen was het een mix van relaxen in een hangmat, op blote voeten door het stadje slenteren, tekenen, lezen, koffie drinken bij de lokale koffietent (nam je je eigen mok mee kreeg je korting), yoga, loungen op het strand en genieten van de zon. De sfeer was heel goed en ik heb dan ook heerlijk vakantie gehouden!

Mediatie Raglan - By Claire
(Foto van Claire), yoga op het strand van Raglan.

Een ding wat ik niet gedaan heb is surfen trouwens. Hoewel Raglan de surf-hotspot is van het Noordereiland heb ik dat maar aan de surfers overgelaten; na twee surf-camps in Frankrijk waarna ik nog steeds niet kon staan op het surfboard heb ik geaccepteerd dat het gewoon niet aan mij besteed is.

Op zondag uitgecheckt en met de bus weer richting Hamilton. Daar de koffer in een kluis achter gelaten en richting een telefoonwinkel. Helaas hadden ze de telefoon die ik wilde niet op voorraad dus heb deze maar besteld zodat deze in Tauranga zou worden afgeleverd. Dat lees je goed, wederom was ik op weg naar Tauranga.

Met mijn verjaardag in het vooruitzicht had ik een Airbnb geboekt in Mount Maunganui. Emma en Lisa zitten nog steeds daar in de buurt en ook in Mount Maunganui waren nog een hoop mensen van het hostel waar ik de vorige keer verbleef.

De Airbnb in Mount Maunganui was echt geweldig! Een eigen kamer met tweepersoonsbed en een geweldig gastvrouw (Laureen) en haar lieve hondje Savie die mij enorm welkom deden voelen. Wat een luxe! Dat heb ik mijzelf toch maar goed cadeau gedaan.

Op mijn verjaardag was ik om 05.15 al uit de veren om de vroege dienst bij te wonen ter eren van Anzac day en de zonsopkomst te zien samen met Karen (oude hostel-kamergenoot). Heel indrukwekkend maar het was nog iets te vroeg voor mijn hersenen om echt helemaal te volgen wat er nou precies gezegd werd. De hoeveelheid mensen die echter bijwoonde en de oude oorlogsvliegtuigen die overvlogen aan het einde van de dienst, maakte wel indruk. Een begin van een verjaardag die ik zeker zal herinneren.

Na de dienst richting de haven gelopen om daar te meeten met Emma die elke ochtend om 7 uur in Tauranga (of nu in Mt Maunganui) wordt afgedropt als Lisa op weg gaat naar haar werk. Karen besloot weer richting bed te gaan en ik ging met Emma richting een koffietent om onszelf wat energie te kopen.

Na de koffie naar de volgende tent voor een ontbijt en daarna richting mijn onderkomen om daar even te bijkomen en vervolgens weer op pad voor een verjaardagscakeje.

 

IMG-20170428-WA0008
(Foto van Emma) Verjaardagscakeje.

Rond 1e Emma pakte Emma de bus richting Tauranga en ging ik weer terug naar mijn tijdelijke huis voor een middag dutje. Om 5 uur weer in de voeten om de viering te beginnen met mijn oud-hostelmaatjes. Karen had iedereen opgetrommeld om te komen vieren en een reden om te feesten lieten ze natuurlijk niet voorbij gaan.

De volgende dag weer vroeg uit de veren om met Emma te meeten. Lekker op het strand gewandeld, de hot pools een bezoek gebracht en heerlijk gerelaxt in mijn tijdelijke huis. In de avond kwam Lisa ons ophalen en gingen we met zijn drieën uit eten ter eren van mijn verjaardag. De lokale Italiaan was de perfecte keuze en ook deze tweede viering was een succes!

Inmiddels zit ik in Tauranga in een hostel en heb ik eindelijk mijn nieuwe telefoon! De volgende post zal dus weer meer foto’s bevatten.

XManon

Natuurverschijnselen en strandwandelingen.

Hoiii,

Vanuit Paihia, eindelijk weer een blog. De laatste keer is al weer twee weken geleden dus wederom een hoop te vertellen. Vanuit Taupo ben ik weer terug gegaan naar Rotorua. De tweede keer Rotorua kreeg ik eindelijk twee vinkjes op mijn oorspronkelijke to-do list; Waiotapu en Zorben. Waiotapu is een geothermische gebied met verschillende bezienswaardigheden. Ik had een shuttle geboekt naar het park en heb de ochtend rondgedwaald tussen hot pools, bubbelende modder, gifgroene wateren en lekker veel zwavel lucht. Hieronder een sfeerimpressie.

This slideshow requires JavaScript.

De volgende dag ging ik dan toch eindelijk zorben, een activiteit waar je vrijwillig in een grote plastic bubbel springt en ze je vervolgens in die bubbel van een berg af rollen. De ervaring is het best te beschrijven als het gevoel dat je in een wasmachine zit. Hilarisch en erg verwarrend. Dat ga ik zeker nog wel weer een keertje doen!

Vrijdag heb ik de hele dag in mijn hostel rondgehangen alvorens ‘s avonds richting Mount Maunganui af te reizen (Een voorstad van Tauranga). Ik had mazzel (of zo dacht ik) en werd in een tweepersoonskamer ingedeeld. Mijn Britse kamergenote Karen was ook die avond aangekomen en zodoende had ik gelijk aanspraak. Best fijn want de populatie bestond uit ongeveer 80% man in het hostel en dat is toch best intimiderend als je daar in je eentje (als vrouw) binnenkomt. Als nog natuurlijk nieuwe vrienden gemaakt en heel gezellig een tijd buiten gezeten. Toen om 22.30 de binnenplaats dicht ging, vertrokken de meesten richting de bar aan de overkant van de straat. Ik ging richting bed maar had beter op stap kunnen gaan. Het gefeest was namelijk goed te merken in het kleine twee persoonskamertje naast de voordeur en de straat. De eerste nacht niet heel veel geslapen dus.

IMG_20170329_132155316
De tafel van het hostel verfraaid met een tekening.

 

Gelukkig had ik een leuke dag de volgende dag. Eindelijk Karin (oud-huisgenote) langer dan 15 minuten kunnen zien en spreken. Samen met Lisa en Emma hebben we de dag doorgebracht. Samen lunchen, strand wandeling, chillen bij het water. Veel beter wordt het niet!


De volgende dagen was het strand mijn meest bezochte plek van toevlucht. Heerlijk om op 5 minuten lopen een wereld van rust tot de beschikking te hebben. Ik heb zelfs een korte yoga-sessie gedaan. Het weer was nogal afwisselend met regen en zon maar ik ben bijna elke dag wel naar het strand geweest.

Op woensdag met Emma en Lisa af gesproken om naar de Kaiate falls te gaan. Hun stationwagen heeft genoeg ruimte voor extra passagiers dus konden we mooi met de auto. Oorspronkelijk was het plan er om bij de watervallen te zwemmen maar daar was het toch iets te koud voor en er werd gewaarschuwd voor gevaarlijke organismes in het water. Dat weerhield Lisa en mij er niet van om minstens even naar de overkant te waden. Gewoon omdat het kon. Na het bezoeken van de watervallen terug richting Mount Maunganui en daar op het strand rondgehangen. Een drankje op een terras en later op de avond pizza bij de Pizza Library. Dat laatste was een goede tent! Pizza met namen van boeken. Super grappig was ook dat na het bestellen van de pizza, toen ik mijn naam zei, ik er achter kwam dat de serveerster Nederlandse was. Dat hadden we beiden niet aan elkaars accent gehoord. Ik kan hier undercover 😉

IMG-20170330-WA0005[1]
Kaiate Falls
De volgende dag uitgecheckt bij het hostel. Het was echter veel te mooi weer om Mount Maunganui al te verlaten en zodoende wederom het strand een bezoek verleend. Samen met Karen, Emma (Zweedse) en Twan (Nederlander) plus wat extra mensen van het hostel die uiteindelijk ook aansloten. Rond een uur of 5 had ik de mazzel dat mijn Karen mij wel een lift wilde geven naar Tauranga. Daar zei ik natuurlijk geen nee tegen.

De reden dat ik van hostel veranderde was dat ik voor vrijdag en zaterdag activiteiten had geboekt die meer bij Tauranga in de buurt waren. De eerste activiteit; zwemmen met dolfijnen! Iets wat ik echt al tijden lang op de bucket-list had staan. Iedereen die mij de dagen hiervoor sprak die kreeg dan ook een lading enthousiasme en hyperheid over zich heen.

Op vrijdag, moest ik al vroeg aan de wandel aangezien er geen openbaar vervoer heen ging maar gelukkig wist ik de weg. Om 7.30 vertrok de boot en twee uurtjes later lag ik al in het water. De boot had een soort rek achter en naast zich waaraan mensen als superman (lees uitgestrekte armen) aan hingen in het water zodat de boot kon blijven varen. Met snorkel en wetsuit uitgerust stond ons niets in de weg om de dolfijnen onder en om ons heen te zien zwemmen. Echt zo gaaf! Na het zwemmen gingen we nog verder richting een eiland om daar te snorkelen en lunchen en vervolgens weer terug. Uiteindelijk de hele dag op het water geweest en nog vele keren dolfijnen gezien. De beste activiteit die ik hier in Nieuw Zeeland heb gedaan!

This slideshow requires JavaScript.

De volgende dag samen met Lisa en Emma wezen kayakken. We hadden een avond kayak tour geboekt waarbij we glowworms konden zien. Aangezien we een ongelijk aantal waren kreeg ik de eer om bij de instructeur in de kayak te stappen. Nou ja eer, het betekende vooral meer peddelen. Op een gegeven moment was de rivier namelijk zo smal dat de drie gidsen de rest in groepjes er doorheen sleepte. Dat was dus even wat meer peddelen dan verwacht.

Eenmaal in het smalste gedeelte was het inmiddels al vrij donker en de glowworms waren dan ook al zichtbaar. Een van de gidsen vertelde een verhaal over de life-cycle van de glowworms. Wat voor mij iets te veel informatie was, het zijn namelijk gewoon gloeiende maden die harder gloeien als ze honger hebben. De magie van de lichtjes om ons heen werd door die info wel iets gedimd maar niet helemaal. Het is natuurlijk alsnog super mooi. Helaas niet te fotograferen dus jullie moeten het doen met de foto’s van voordat het donker werd.

Zondag was oorspronkelijk gepland als zijnde rustdag maar dat veranderde al snel. Er is een street-art-festival; Paradox in Tauranga en Karen had gevraagd of dat ik mee ging naar de kunstgalerie. Daar werden verschillende werken tentoongesteld van straatartiesten zoals bijvoorbeeld Banksy. Mijn favoriet waren de werken van Rone, die te zien waren door middel van Virtual Reality. Met bril en koptelefoon op, leek het net alsof je je in de ruimte van een vervallen gebouw bevond waar een grote schildering van een vrouw op een muur toevoegde aan de vergaande schoonheid van de plek. Super surreëel en tegelijkertijd net echt.

IMG_20170402_105733490.jpg
Tauranga Art Gallery – Paradox

Zondag avond wist ik nog steeds niet wat ik de volgende dag ging doen. Ik wist dat ik sowieso niet wilden blijven in dit hostel, de sfeer was minimaal, en een snurkende kamergenoot had mij al behoorlijk wat slaap gekost. Uiteindelijk maar besloten terug te gaan naar het strand; Mount Maunganui.

Verkouden en met slaaptekort daar ingecheckt en zoveel mogelijk niets gedaan (naar het strand gaan telt niet). In de avond bedacht ik mij dat ik best nog wel een nachtje wilde blijven maar toen ik bij wilde boeken bleek er alleen een bed in de 16-bed-dorm beschikbaar te zijn. Dat ging hem niet worden, mijn limiet is 8-bed. Met Google als beste vriend uiteindelijk bij Paihia terechtgekomen en daar zit ik dus nu. Mogelijk ga ik voor mijn verjaardag wel weer terug naar Mount Maunganui aangezien ik daar een hoop leuke mensen heb achtergelaten, maar helemaal zeker is dat niet.

De eerste nacht hier in Paihia was verassend goed. Ik had de ongelofelijke mazzel dat de kamer waarin ik zou slapen als helemaal vol was. Die fout zorgde ervoor dat ik voor de eerste nacht een privé kamer kreeg. O de luxe, om emotioneel van te worden. Normaal kost deze kamer 110 dollar per nacht en ik kreeg gewoon (gratis) een upgrade. Happy-dance plus neervallen op het tweepersoonsbed van geluk.

Ik moet misschien maar een fonds oprichten zodat ik deze luxe vaker kan ervaren. Zelf ben ik toch iets te zuinig om zoveel geld uit te geven voor een nacht, maar als jullie lezers willen doneren…

XManon

Hoge hoogtes.

Hoi Allemaal,

Vanuit Rotorua wederom een blog. Gisteren vanuit Taupo weer hierheen gereisd aangezien ik wederom richting Tauranga ga om met Karin (en Emma en Lisa) te meeten. Ik had nog wel wat dingen in Rotorua die ik wilde ondernemen dus vandaar wederom een pitstop.

Taupo was super! Hoop leuke mensen ontmoet en genoten van het goede weer. De eerste dag rustig aan opgestaan en de laptop erbij gepakt om een weekje vooruit te plannen en gelijk te kijken wat ik in Taupo allemaal kon ondernomen. ‘s Avonds raakte ik aan de praat met enkele meiden in het hostel (Anna (Duitse), Barbara (Duitse), Rachel (Britse) en Linnea (Zweedse). Samen gegeten en natuurlijk uiteindelijk enkele kaart spelletjes gespeeld.

De volgende ochtend had ik een Bungy Swing geboekt. De mogelijkheid was er ook om te bungy jumpen maar het leek mij dat je met de swing iets meer mogelijkheid had om rond te kijken en te genieten. Een beetje zenuwachtig maar vooral heel enthousiast liep ik er heen. Na het ondertekenen van een afstandsverklaring en een weging, mocht ik richting het platform. Daar werd ik in een harnas gehesen en probeerde de mannen die dat deden, natuurlijk om mij voor de gek te houden; ik had toch zeker de bungy jump geboekt?! Ze hadden alleen niet gerekend op mijn reactie; Prima hoor, ik heb geen probleem met beide opties.

Eenmaal hangend in het harnas werd ik gewezen op de camera’s voor een foto. En voordat ik het wist, viel ik naar beneden. Verassing! Toen ik eenmaal over de eerste schrik heen was, hield het gillen gelijk op. Ik ben niet bang voor hoogtes dus daarna was ik gewoon aan het relaxen op hoogte. Het was zeker leuk om gedaan te hebben maar eigenlijk best wel kort. Ik denk dat het misschien wel leuker is als je bang bent. Anders is het bijna saai 😉

Na de swing terug naar het hostel en daar kwam ik de meiden van de vorige avond tegen. Die gingen naar de hot springs, daar sloot ik mij gelijk bij aan. De volgende dag had ik een chill-dag ingelast. In de ochtend afscheid genomen van Barbara en Anna en vervolgens lekker even mijn koffer gaan her-organiseren. ‘s Avonds zat ik te kletsen met Linnea en een nieuwe Duitse kamergenoot (Anna) toen een groepje vroeg of dat we meegingen naar de hot springs. Het was inmiddels al donker buiten en het avontuur lonkte dus natuurlijk ging ik mee. Super tof om in het donker in bikini onder de sterrenhemel van het warme water te genieten. Veel beter dan overdag. Van de donkere versie heb ik geen foto’s maar hieronder wel enkele van overdag.

Maandag had ik een boottocht gepland op het meer van Taupo met Sail Barbary (een elektrisch zeilschip) naar de Mine Bay Maori Rock Carvings. Het was bewolkt maar alsnog heerlijk drie uurtjes op het water doorgebracht. Op het gegeven moment zelfs even als stuurman gefunctioneerd zodat de stuurman thee en koffie kon verzorgen. Sailskills check 😉

In de avond zitten trivianten met drie Ierse meiden uit Cork (wat is de wereld toch klein). Sowieso kom je vaak mensen tegen vanuit eerdere hostels. De tweede dag in Taupo kreeg ik er twee kamergenoten bij en dit bleken een Franse Jongen (Alex) en meisje (Marine) te zijn die ik dus al in Auckland had ontmoet.

Dinsdag had ik een bus om 2 uur ‘s middags en het plan om in de ochtend naar de Huka Falls te lopen. Dat ging hem qua tijd niet worden; het is ongeveer twee uur lopen (heen, en twee uur terug). Zodoende mijn bus maar even verzet naar later in de middag. Gelukkig is mijn buspas flexibel!

Ik had een medestander gevonden in Sarah, een Duits meisje waar ik de zeiltrip mee had opgetrokken. De Huka Falls zelf waren niet super bijzonder maar de zoektocht naar een geheim pad wel. Adrian, een Duitse jongen uit het hostel had mij verteld over de mogelijkheid om nog dichter bij de falls te komen. Het hield alleen wel in dat je een stukje met een touw naar beneden moest klimmen. Hoewel ik oorspronkelijk zei dat ik dat toch niet ging doen, wilde ik natuurlijk wel even zien hoe moeilijk het zou zijn. Het was even zoeken maar uiteindelijk hebben we het pad gevonden. Na het zien van de klim, besloten maar niet verder te gaan. Op sandalen werd dat toch iets te avontuurlijk.

Al met al was Taupo super fijn. Heel veel te bekijken is er niet maar er is genoeg te doen om jezelf goed te vermaken. Ik had makkelijk kunnen blijven trouwens want de mogelijkheid was er om in het hostel te Wwoofen (werken voor kost en inwoning). Dat houd ik nog maar even in gedachten, voorlopig ben ik nog niet uitgereisd. Eerst maar weer terug naar Tauranga en dan bedenken of dat ik omhoog wil richting Coromandel, of verder naar beneden; richting Wellington.

Zoals altijd, we gaan het zien.

XManon

Gezelschap en Genieten – Auckland.

Hoi Allemaal,

Deze tweede week is voorbij gevlogen. Ik heb inmiddels gezelschap gekregen van Emma en Lisa (mijn oud-huisgenootjes van Ierland). Zij zijn dinsdag de 28e aangekomen. Oorspronkelijk hadden we afgesproken om ‘s avonds gelijk te meeten en samen te eten maar uiteindelijk hebben we dat niet gedaan. In plaats daarvan heb ik ‘s middags met Alena pannenkoeken gebakken voor de lunch en ‘s avonds ben ik met Johannes (Duits), Sarah (Engels), Alena en Katja (Duits) ijs gaan eten bij een ijs-tent hier in de buurt; Casa del Gelato. Alena en Katja zweerden dat de milkshakes hier niet normaal goed (en groot) waren. Ik ben niet bang voor een uitdaging en terwijl de andere vier, er per twee, eentje deelden, ging ik de strijd alleen aan. Het was maar goed dat ik geen avondeten had gehad.

De volgende dag Lisa en Emma opgezocht en samen richting de stad gelopen. Het was inmiddels al weer een maand geleden dat ik ze had gezien dus het was leuk om weer even bij te kletsen. Uiteindelijk richting het Wynyard Quarter gelopen en daar op een terras een drankje besteld voor bij de verhalen.

Op donderdag rusting opgestart en weer pannenkoeken gebakken voor de lunch, dit keer met Emma en Lisa als lunchmaatjes. Na de lunch zijn we naar het centrum gelopen om te gaan winkelen. Ik was op zoek naar sneakers en een goede zonnebril en shoppen is altijd een goed idee. Vrijdag was een rustdag voor Emma en Lisa, die nog aan het bekomen waren van hun jetlag en uiteindelijk heb ik mooi hun voorbeeld gevolgd. De dagen gaan hier best snel, zelfs als ik niet heel actief iets onderneem dus het is fijn als je letterlijk niets hoeft te doen.

De zaterdag werd het weer tijd voor activiteiten. Op naar Waiheke Island. Met de Ferry sta je binnen 40 minuten op dit eiland. We hadden een combo gekocht met buspas en ik ben blij dat we dat hadden gedaan. Vanaf de ferry zijn we naar het eerste stadje gelopen (ongeveer 20 minuten) en met heuvels op en af is het toch heel anders wandelen. Een stukje intensiever, zeker met de zon die lekker fel scheen. Mijn reisgids had enkele suggesties voor lunch gegeven en we wilden specifiek naar een tentje genaamd Dragonfired. Dit bleek een foodtruck aan het strand te zijn met als specialiteit pizza en consorten. Na de lunch de bus gepakt naar het volgende strand en daar twee uur op het strand gelegen en gezwommen. Na twee uur hadden we het wel gezien en bleek dat de zon mijn, en Emma’s huid, een tintje roder had gekleurd. Blijkbaar had ik mijn armen niet helemaal goed ingesmeerd. Niets aan te doen, sjaal omgeslagen en met de bus weer op pad gegaan.

De buschauffeur vroeg waar we heen wilde, ons antwoord; ‘Anywhere’. Uiteindelijk bij Rocky Bay uitgekomen met de hoop daar een ijsje te scoren. Nou mooi niet dus, er was namelijk helemaal niets aan winkeltjes of restaurantjes. Rocky Bay deed de naam eer aan en we waren na een half uur wel uitgedwaald op dit strand met stenen. De bus terug gepakt en uiteindelijk kwamen we weer in het eerste dorp aan (Oneroa) daar ook geen ijsje kunnen kopen maar wel een koel drankje en nachos. Ook best prima.

Al met al een goede dag! Waiheke is echt een vakantie eiland en zeker de moeite waard, je bent dichtbij de stad maar het voelt aan alsof je heel ver bent van de bewoonde wereld.

This slideshow requires JavaScript.

Op Zondag heb ik de laptop en reisgids erbij gepakt om plannen te maken voor mijn volgende stuk. Ik heb al een hostel en bus geregeld voor Tauranga aangezien ik daar Karin ga ontmoeten (andere oud-huisgenote). Echter, had ik nog geen idee wat ik daarna wilde doen. Uiteindelijk besloten om na Tauranga richting Rotorua te gaan. Ik wilde eindelijk naar Whakatane maar aangezien de bus naar Whakatane een overstap had in Rotorua, maar besloten om daar wat langer te vertoeven. Voor nu is de planning als volgt:

  • 8 Maart met de bus richting Tauranga
  • 9 Maart meeten met Karin
  • 10 Maart richting Rotorua
  • 11 en 12 Maart Rotorua
  • 12 of 13 Maart richting Whakatane
  • Daarna… Geen idee, komt vast wel goed.

Vandaag zou ik met Emma en Lisa Mount Eden beklimmen maar de regen weerhield ons hiervan. Dan maar vanavond samen eten. Emma en Lisa blijven sowieso nog een weekje hier in Auckland en willen een busje kopen. Waarschijnlijk ga ik ze later nog wel weer tegenkomen maar voor nu is het even klaar met het samen optrekken.

Het alleen zijn/reizen, zal wel weer even wennen worden, maar het is inmiddels wel duidelijk dat het mensen ontmoeten heel makkelijk gaat. Met de busreis van morgen begint het reizen pas echt, het voelt bijna alsof ik een huis hier achterlaat, zo ingeburgerd ben ik inmiddels in dit hostel. Maar het is ook wel fijn om verder te trekken, het is toch een stuk leuker om afscheid te nemen dan om mensen te zien vertrekken.

Tot volgende week. Ben benieuwd waar ik dan mijn stukje typ.

XManon

IMG_20170305_192650651
Vogelbezoek in het hostel.